Search

ചിതറിയ ചിന്തകള്‍…

Mahi's Blog: ഒരു സാധാരണക്കാരന്‍റെ മനോവ്യാപാരങ്ങള്‍…

ഫ്രോഡളം

പതിവ് പോലെ ഓഫീസിൽ പോകാൻ തിരക്കിട്ട് തയ്യാറാകുന്ന സമയം, കുളിച്ചിറങ്ങുമ്പോഴാണ് കോളിങ് ബെൽ ശബ്ദിച്ചത്. ഭാര്യ മുന്നിലെ വാതിൽ തുറന്നു, എന്തോ സംസാരിക്കുന്നു. പെട്ടെന്ന് എന്റെയടുത്ത് വന്നു പറഞ്ഞു “പുറത്ത് രണ്ട് ചെറുപ്പക്കാർ വന്നു നിൽക്കുന്നു. മഹിയേട്ടനെ കാണണം എന്നു പറയുന്നു…”
“എന്താ കാര്യം?”

“അറിയില്ല, നല്ല ഇംഗ്ലീഷിലാ സംസാരം…”

ശ്ശെടാ രാവിലെ എട്ടരക്ക് ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാർ എന്നെക്കാണാൻ… ഇനി വേറേ സംസ്ഥാനത്തു നിന്നുള്ള എന്റെ കൂട്ടുകാരെങ്ങാനും… Gods own country കാണണം എന്നും പറഞ്ഞ് മിക്കവാറും മെസേജ് വരാറുണ്ട്. പക്ഷെ അവർക്ക് എന്റെ അഡ്രസ് അറിയില്ലല്ലോ…

ഞാൻ പുറത്തേക്ക് ചെന്നു.

നന്നായി വസ്ത്രം ധരിച്ച വൃത്തിയായി ഷേവ് ചെയ്ത ഏകദേശം 25-28 വയസ്സ് പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന രണ്ട് ചെറുപ്പക്കാർ. ഒരു ബൈക്ക് ഗേറ്റിനു പുറത്ത് റോഡിൽ വെച്ചിട്ടുണ്ട്.

“എന്താ കാര്യം?”

ഒരാൾ എന്റെ നേർക്ക് ഹസ്തദാനത്തിനായി കൈ നീട്ടി…

“ഹല്ലോ സർ, അയാം അഖിൽ അൻഡ് ദിസീസ് സുമീത്… വീയാർ ഹിയർ ഫോറെ സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്കൽ സ്റ്റഡി. വീ വിൽ ബീ ഡിലൈറ്റഡ് ഇഫ് യു കുഡ് സ്പെന്റ് ടെൻ മിനുട്സ് ഫോറവർ സ്റ്റഡീസ്…”

ഞാൻ കൈ കൊടുത്തു “ഐം മഹേഷ്. ബട്ട് ഐ തിങ്ക് ഇറ്റ്സ് നോട്ട് ദ റൈറ്റ് ടൈം… ഐം ഇൻ എ ഹറി ടു ഗോ ടു മൈ ഓഫീസ്”
(ബാക്കി സംസാരത്തിന്റെ മലയാളം തർജ്ജമ തുടർന്നെഴുതുന്നു…)

“സർ, ഞങ്ങൾ കുസാറ്റിലെ സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്സ് ഡിപ്പാർട്മെന്റുമായി സഹകരിച്ച് “കംപാഷനേറ്റ് ഇന്ത്യ”ക്ക് വേണ്ടി ഒരു പഠന-ബോധവൽക്കരണ പ്രോജക്ടുമായി വന്നതാണ്. സർ പത്തു മിനിറ്റ്… പ്ലീസ് … ഒരു സാമ്പിൾ സർവേ… ബോധവൽക്കരണം… സഹകരിക്കണം, പ്ലീസ്… സർ…”

കുസാറ്റ് നമ്മുടെ സംസ്ഥാത്തിന്റെ തന്നെ അഭിമാനമാണല്ലോ, പിന്നെ കംപാഷനേറ്റ് ഇന്ത്യ… നല്ല കാര്യം വല്ലതുമായിരിക്കും…

“ഓക്കെ… പത്തു മിനിറ്റ്. പറഞ്ഞോളൂ…”

“സർ ഞങ്ങൾക്ക് സാർ പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ നോട്ട് ചെയ്യാനുണ്ട് നമുക്ക് അകത്തേക്ക് ഇരിക്കാൻ സാധിക്കുമോ…?”

“തീർച്ചയായും…”

ഞങ്ങൾ ഹാളിലേക്ക് കയറി.

“ഇരിക്കൂ…” ഞാൻ പറഞ്ഞു.

“നന്ദി സർ, ഞങ്ങൾ അപ്പർ മിഡിൽ ക്ലാസ് ലെവലിൽ ഉള്ള ആളുകൾക്കിടയിൽ ഒരു സാമ്പിൾ സർവേ നടത്തുകയാണ്.”

“ഞാൻ അപ്പർ മിഡിൽ ക്ലാസിൽ വരില്ല. വെറും മിഡിൽ ക്ലാസ് ആണ്…”

“അങ്ങനെയല്ല സാർ… ഈ പോർച്ചിൽ കിടക്കുന്ന കാർ സാറിന്റെയല്ലേ…”

“അതേ…”

“സാറിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസം?”

“പി ജി ഉണ്ട്.”

“മേഡത്തിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസം?”

“പി ജി”

“മേഡം വർക്കു ചെയ്യുന്നുണ്ടോ?”

“ഇല്ല..”

“മുൻപ്?”

“ഉവ്വ്”

“സാർ, ഞങ്ങളുടെ ചാർട്ടനുസരിച്ച് സാറിനെ അപ്പർ മിഡിൽക്ലാസിൽ തന്നെ കണക്കാക്കാം… ഭാര്യയും ഭർത്താവും പോസ്റ്റ്ഗ്രാജ്വേറ്റായ സ്വന്തമായി കാറുള്ള ഭാര്യ ജോലിക്ക് പോകാതെ കാര്യങ്ങൾ മാനേജ് ചെയ്യാൻ പറ്റുന്ന വളരെ ചുരുക്കം ആളുകളെ ഈ ഇന്ത്യാ മഹാരാജ്യത്തുള്ളു സാർ… കേരളം എന്ന യൂറോപ്യൻ ജീവിത നിലവാരമുള്ള സ്റ്റേറ്റുമായി ഇന്ത്യയെ മൊത്തത്തിൽ കമ്പയർ ചെയ്യരുത് സർ. കമ്പാഷനേറ്റ് ഇന്ത്യ ഈ രാജ്യം മുഴുവൻ വ്യാപിച്ചു കിടക്കുന്ന ഒരു പ്രസ്ഥാനമാണ് സാർ. ഞങ്ങളുടെ കണക്കിൽ സാർ അപ്പർ മിഡിൽ ക്ലാസ് ആണ് സാർ…”

അതെനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു… ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും നമ്മളും അപ്പർ മിഡിൽ ക്ലാസ് ആയല്ലോ… പിന്നെ വണ്ടിയുടെ ഫൈനാൻസും കുഞ്ഞിന്റെ കാര്യം നോക്കാൻ ജോലി വേണ്ടെന്നുവെച്ച ഭാര്യയുടെ കാര്യവും ഒരിക്കലും കണക്കുകൾ കൂട്ടിമുട്ടാത്ത മാസ ബജറ്റുമൊന്നും ഈ വാചകക്കസർത്തനോട് പറയേണ്ട കാര്യമില്ല. അവനു വേണ്ട സാമ്പിൾ സർവേ കൊടുത്തു വിട്ടിട്ട് ഓഫീസിൽ പോകുന്നതാണ് ബുദ്ധി.

“ഈ വീട് സ്വന്തമാണോ…?”

“അല്ല”

“സ്വദേശം?”

“കോട്ടയം ജില്ലയിലെ ഒരു ഗ്രാമം”

“ജോലി?”

“പി എസ് യു”

“സ്റ്റേറ്റോ സെൻട്രലോ?”

“സെൻട്രൽ”

“വരുമാന നികുതി കൊടുക്കുന്നുണ്ടോ?”

“ഉണ്ട്”

“സ്വന്തമായി സ്ഥലം/വീട്?”

“ഉണ്ട്”

“വാർഷിക വരുമാനം?”

……..

“മടിക്കണ്ട സാർ, കൃത്യമായ വിവരങ്ങളാണ് ഒരു സർവേക്ക് വേണ്ടത്. സാർ ഞങ്ങളോട് പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ അങ്ങേയറ്റം രഹസ്യമായിരിക്കും.”

“ഇതൊരു സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്കൽ സാമ്പിൾ സർവേയല്ലേ… Income- Undisclosed എന്നെഴുതിക്കോളൂ…”

“സർ… ഹം….ഓക്കെ…”

“നിങ്ങളുടെ ഓർഗനൈസേഷന്റെ പ്രവർത്തന മേഖല?”

“പാവപ്പെട്ട, മക്കളാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട അമ്മമാരെ ഏറ്റെടുത്തു സംരക്ഷണം നൽകുന്നതാണ് സാർ… സാറിന്റെ പാരന്റ്സ് എവിടെയാണ് സാർ”

“അമ്മയുണ്ട്, നാട്ടിൽ സഹോദരിക്കൊപ്പം”

“മാതാപിതാക്കളെ സംരക്ഷിക്കാൻ നമുക്ക് ബാധ്യത(liability)യുണ്ട് സാർ”

“Liability ഒന്നുമല്ല മിസ്റ്റർ അഖിൽ, അതൊരു Privilege ആണ്…”

“ശരിയാണ് സാർ… ശരിയാണ്. എന്റെ തെറ്റാണ്. ഞാൻ liability എന്ന പദം ഉപയോഗിക്കരുതായിരുന്നു… സർ അല്പം വെള്ളം കിട്ടുമോ…”

“പിന്നെന്താ, കോഫി എടുക്കട്ടേ…”

“വേണ്ട സാർ … തിളപ്പിച്ചാറിയ വെള്ളം എന്തെങ്കിലും…”

ഞാൻ ഭാര്യയെ വിളിച്ചു, വെള്ളം കൊണ്ടുവരാൻ പറഞ്ഞു.

“സാർ സാറിന്റെ അമ്മയെ എത്രമാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നു?”

“അതിനങ്ങനെ അളവൊന്നുമില്ല… നിങ്ങൾ കാര്യത്തിലേക്ക് വരൂ… സമയം പോകുന്നു.”

“സാർ സാറിന്റെ അമ്മയെ സ്നേഹിക്കുന്നതു പോലെ എല്ലാവരും സ്നേഹിക്കുന്നില്ല സാർ…”

“ശരിയായിരിക്കാം, പൊതുജനം പലവിധം”

“അങ്ങനെ അശരണരായ ആയിരക്കണക്കിന് അമ്മമാരെ പരിപാലിക്കുന്ന സംഘടനയാണ് സാർ കമ്പാഷനേറ്റ് ഇന്ത്യ. മുതിർന്ന ആളുകളെ സംരക്ഷിക്കുക എന്ന സന്ദേശം ജനങ്ങളിലേക്കെത്തിക്കുക എന്നതാണ് ഞങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം.”

ഭാര്യ വെള്ളം കൊണ്ടുവന്നു. ഒന്നു സിപ് ചെയ്ത് അവർ ഗ്ലാസ് ട്രേയിൽ തന്നെ വെച്ചു.

“മിസ്റ്റർ അഖിൽ വന്ന സമയം തൊട്ട് തുടർച്ചയായി ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതു കൊണ്ട് എനിക്ക് നിങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഒന്നും ചോദിക്കാൻ സാധിച്ചില്ല.”

“ഞങ്ങൾ പറഞ്ഞല്ലോ സാർ… കുസാറ്റിലെ സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്സ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റുമായി സഹകരിച്ച് കമ്പാഷനേറ്റ് ഇന്ത്യ…”

“നിങ്ങളുടെ സംഘടനയുടെ അഫിലിയേഷൻ ? ഇത് ഏത് തരം സംഘടനയാണ്? NGO / NPO അങ്ങനെയെന്തെങ്കിലും…?”

“സർ, ഞങ്ങൾ ഒരു നോൺ പ്രോഫിറ്റ് ഓർഗനൈസേഷൻ ആണ്. മിനിസ്ട്രി ഓഫ് ഫൈനാൻസുമായി അഫിലിയേറ്റഡാണ് മാത്രമല്ല മിനിസ്ട്രി ഓഫ് ഹ്യൂമൻ റിസോഴ്സുമായും ഞങ്ങൾ കണക്ടഡാണ്…”

“ഏത് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റ്?”

“സാർ ഗവൺമെന്റ് ഓഫ് ഇന്ത്യ, മിനിസ്ട്രി ഓഫ് ഫൈനാൻസ്…”

“അത് മനസ്സിലായി, മിനിസ്ട്രി ഓഫ് ഫൈനാൻസിൽ ഏത് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റ്? എകണോമിക് അഫയേഴ്സ്, ഫൈനാൻഷ്യൽ സർവീസ്, റവന്യൂ… അങ്ങനെ…”

“ഫൈനാൻഷ്യൽ സർവീസ് ആണ് സാർ… ചാരിറ്റി ഒക്കെ സർവീസ് ആണല്ലോ…”

മിടുക്കൻ, ആ പേരിലെ സർവീസ് വെച്ചാണ് കളി… ഫൈനാൻഷ്യൽ സർവീസ് എന്താണെന്നറിയാത്തവർ വിശ്വസിസിച്ചു പോകും.

“ഓഹോ, നിങ്ങൾ വന്ന കാര്യ്ം പറയൂ…”

“സാർ സാറിന്റെ അമ്മയെ നോക്കുന്ന പോലെ ഇന്ത്യയിൽ ഭൂരിപക്ഷം അമ്മമാരെയും മക്കൾ കരുതുന്നില്ല സാർ. അവരെ സംരക്ഷിക്കാൻ കൽക്കട്ട ആസ്ഥാനമായി മാഗ്സെസെ അവാർഡ് ജേതാവ് പണ്ഡിറ്റ് ദീനദയാൽ ഉപാധ്യായ ചെയർമാനായുള്ള ചാരിറ്റബിൾ ട്രസ്റ്റ് ആണ് കമ്പാഷനേറ്റ് ഇന്ത്യ… സമൂഹത്തിൽ മികച്ച രീതിയിൽ ജീവിക്കുന്ന സാറിനെപ്പോലെയുള്ള ആളുകളുടെ സഹായത്തോടെയാണ് ഇത് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.”

ങും…പിടികിട്ടി…പിടികിട്ടീ…
“നിങ്ങളുടെ കമ്പനിയുടെ എന്തെങ്കിലും ബ്രോഷറോ മറ്റോ ഉണ്ടോ?”
ലാമിനേറ്റ് ചെയ്ത മൂന്നുനാല് A3 സൈസ് ഷീറ്റുകൾ അവർ ബാഗിൽ നിന്നും എടുത്തു നീട്ടി. കമ്പനിയുടെ പേരിനു മുകളിൽ അശോക സ്തംഭം…!!!
ഓഹോ… ഗവണ്മെന്റ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റുകൾ അല്ലാതെ 100% Govt. Of India owned Company – കൾ പോലും അശോക സ്തംഭം ചിഹ്നമായി ഉപയോഗിച്ച് ഇങ്ങനെയൊരു ബ്രോഷർ അടിക്കില്ല… (ഉദാഹരണത്തിന് BPCL, FACT, SBI, NIC… എല്ലാം പൂർണമായും ഗവൺമെന്റ് കമ്പനികൾ ആണ്. പക്ഷേ അവരുടെ ബ്രോഷറിൽ നാഷണൽ എംബ്ലം ഉണ്ടാവില്ല, കമ്പനിയുടെ ലോഗോ ആവും ഉണ്ടാവുക.)
ഞാൻ ഒന്നു ചിരിച്ചു… “ഓക്കെ… പ്ലീസ് ഗോ ഓൺ…”
“സാറിനെപ്പോലെ നിലവാരമുള്ള ആളുകൾ ഒരു അമ്പതിനായിരം രൂപ എങ്കിലും ഡൊണേറ്റ് ചെയ്യണം സാർ… ആരുമില്ലാത്ത അമ്മമാർക്ക് വേണ്ടി…”
“ഏന്റെ കയ്യിൽ ഇപ്പോൾ അത്രയും കാശില്ലല്ലോ അഖിൽ…”
“ഞങ്ങൾ പിന്നെ വരാം സാർ…”
“നിങ്ങളുടെ കമ്പനിയുടെ പേരിൽ ക്രോസ് ചെയ്ത ചെക്ക് പോരെ…”
“ക്യാഷ് മതി സാർ… ഈ ടാക്സിന്റെ പ്രശ്നം…”
“അതെന്താ… ഈ ഗവൺമെന്റ് അംഗീകൃത ചാരിറ്റബിൾ സംഘടനകളുടെ പേരിൽ കൊടുക്കുന്ന സംഭാവന എനിക്ക് ടാക്സിൽ നിന്നും ഒഴിവാക്കാമല്ലോ…”
“നിങ്ങളുടെ ഐഡന്റിറ്റി കാർഡ് ഒന്നു കാണിക്കാമോ?”
“തീർച്ചയായും സാർ…”
അശോകസ്തംഭം ലോഗോ ആക്കിയ ഐഡന്റിറ്റി കാർഡ്…
“അമ്മമാരോട് സ്നേഹം ഒക്കെയുണ്ട്. പക്ഷേ അമ്പതിനായിരം എന്തായാലും പറ്റില്ല കേട്ടോ…”
കുറേ സംസാരത്തിനു ശേഷം “പതിനായിരം എങ്കിലും സാർ തരണം…” എന്നു വരെ അയി…
ഞാൻ ഭാര്യയോട് മൊബൈൽ എടുക്കാൻ പറഞ്ഞു… “നിങ്ങൾക്ക് ഞാൻ ഒരാളെ പരിചയപ്പെടുത്തിത്തരാം, എന്നേക്കാൾ നല്ലരീതിയിൽ ജീവിക്കുന്ന ആളാണ്… എന്റെ അച്ഛന്റെ സഹപ്രവർത്തകനായിരുന്നു… വളരെ നല്ല മനുഷ്യൻ ആണ്…”
“വളരെ നന്ദി സാർ… അദ്ദേഹം എന്തു ചെയ്യുന്നു?”
“ഡെപ്യൂട്ടി കമന്റാന്റ് ആണ്…ഇപ്പോൾ ഓഫീസിൽ പോയിട്ടുണ്ടാവില്ല.”
“ഏത് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റാണ് സാർ”
“പോലീസ്…”
മുന്നിലിരിക്കുന്നവരൂടെ നെഞ്ചിൽ അകവാള് വെട്ടിയത് മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും വ്യക്തമായിരുന്നു…
ഞാൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു വീടിന്റെ സിറ്റൗട്ടിലേക്കിറങ്ങി… അവരും ഒപ്പം വന്നു.
ഞാൻ അവരുടെ കണ്ണിൽ നോക്കി ചോദിച്ചു “നിങ്ങളുടെ വീട് എവിടെയാണ്?”
“എറണാകുളം തന്നെയാണ് സാർ”
(ഇംഗ്ലീഷ് സംഭാഷണം ഇവിടെ സമാപ്തം…)
“അപ്പൊ മലയാളം നന്നായി അറിയാം…”
“…”
“നിങ്ങൾ വന്നു കയറിയ സമയത്ത് തന്നെ ഞാൻ മലയാളത്തിലല്ലേ സംസാരിച്ചത്? ”
“സാർ സ്റ്റാന്റേർഡുള്ള ആളുകളോട്…”
അതു വരെ മിണ്ടാതിരുന്ന രണ്ടാമൻ “ചില നല്ല സ്റ്റാന്റേർഡുള്ള വീടുകളിൽ ചെന്നാൽ ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങളുടെ ആശയം പ്രസന്റ് ചെയ്യാൻ പോലും പറ്റില്ല സാർ…”
“അത് സ്റ്റാന്റേർഡല്ലെടോ, അഹങ്കാരവും അല്പത്തരവുമാണ്… ഈപ്പറഞ്ഞ വീടുകളിൽ നിന്നും ഡൊണേഷൻ തരുമോ… ”
“മിക്കവാറും ഇല്ല സാർ…”
“ഈ ബൈക്ക് നിങ്ങളുടെയാണോ കമ്പനിയുടെതാണോ?”
“എന്റെ ബൈക്കാണ് സാർ, എന്തേ?”
“സെക്കന്റ് ഹാന്റാണോ?”
“അല്ല സാർ, പുതിയ ബൈക്കാണ്…”
“നിങ്ങൾ എറണാകുളം സ്വദേശിയാണെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം പുതിയ ബൈക്ക് എങ്ങനെയാണ് KL-22 രജിസ്ട്രേഷൻ?”
രണ്ടുപേരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ടെമ്പററി അഡ്രസിൽ രജിസ്ട്രേഷൻ സാധിക്കും എന്നെനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. എങ്കിലും എനിക്കുറപ്പായിരുന്നു അവർക്ക് ആ മറുപടി പെട്ടെന്ന് കിട്ടില്ല എന്ന്..
“അപ്പൊ എങ്ങനെ, അങ്കിളിനെ വിളിക്കട്ടെ…?”
“വേണ്ട സാർ…”
“ആരോരുമില്ലാത്ത അമ്മമാരുടെ സംരക്ഷണത്തിന്റെ കാര്യമല്ലേ… അദ്ദേഹത്തിനു താത്പര്യം കാണും…”
“വേണ്ട സാർ, ഞങ്ങൾ പിന്നെ വരാം…”
“പിന്നെയെന്നല്ല, മേലാൽ ഈ ഏരിയായിൽ കണ്ടാൽ …”
“ഇല്ല സാർ… പോട്ടെ സാർ…” രണ്ടുപേരും ഇപ്പോൾ കരയുന്ന അവസ്ഥയിൽ എത്തി. ഗേറ്റിനു പുറത്ത് ബൈക്കിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.
“അവന്റെ മാഗ്സെസെ ദീനദയാൽ ഉപാധ്യായ… മനുഷ്യനെ മെനക്കെടുത്താൻ. നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം ഉണ്ടല്ലോടോ, വല്ല നല്ല തൊഴിലും ചെയ്തു ജീവിച്ചു കൂടെ…”
ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു “പോട്ടെ സാർ… സോറി സാർ… പ്രശ്നമുണ്ടാക്കരുത് സാർ”
“പോടാ പോടാ…”
“താങ്ക്യൂ സാർ…”
റോഡീനപ്പുറം എതിരെ താമസിക്കുന്ന റെയിൽവേ DM ചോദിച്ചു “ആരാ സാറേ…” (ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം സാർ എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. Professional respect)
“നല്ല ഗജ ഫ്രോഡ്കളാ സാറേ… ആന്റിയോടും ഒന്നു സൂക്ഷിച്ചോളാൻ പറഞ്ഞോ…”
വീട്ടിൽ കയറിയപ്പോൾ ഭാര്യ പറഞ്ഞ്ഞു
“മഹിയേട്ടന് കഴിക്കാൻ എടുത്തു വച്ചു…”
“ഓ, ഇന്നിപ്പോൾ കഴിക്കാൻ നിന്നാൽ ഓഫീസിൽ ലേറ്റാവും…”
P.S: എന്റെ ചില ചിന്തകൾ ചുവടെ കൊടുക്കുന്നു
Ten Commandments for Self defense from potential frauds
1. ഇങ്ങനെ വരുന്നവരുടെ Company Id card നൊപ്പം Driving license മുതലായ രേഖകൾ ആദ്യം തന്നെ ബോധ്യപ്പെടുക. ആവശ്യമെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ മൊബൈൽ ക്യാമറ ഉപയോഗിച്ച് വന്ന ആളുകളുടേയും രേഖകളുടെയും ഫോട്ടോ എടുത്തു വെക്കാം.
2. നമ്മളെക്കാൾ ശക്തരാണെങ്കിൽ/നമ്മുടെ സുരക്ഷ sufficient അല്ലെങ്കിൽ എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഒഴിവാക്കുക.
3. ഒരുപാട് സാർ/മാഡം വിളിക്കുന്നവരെ ശ്രദ്ധിക്കുക.
4. ഇത്തരക്കാർ അവർ വളരെ റെപ്യൂട്ടഡ് ആയ സ്ഥാപനത്തിൽ വർക്ക് ചെയ്യുന്നവർ ആണെന്ന് സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കും (CUSAT, Govt. Emblem ഉള്ള ID card, നല്ല റെപ്യൂട്ടേഷൻനുള്ള എന്നാൽ പെട്ടെന്ന് ഐഡന്റിഫൈ ചെയ്യാനാവാത്ത ആളുകളുടെ പേരുകൾ -ഉദാഹരണത്തിന് ദീനദയാൽ ഉപാധ്യായ, മാഗ്സെസെ അവാർഡ്…)

5. അമിതമായ ആംഗലേയം കേരളീയരുടെ ഈഗോ വർക്കൗട്ട് ചെയ്യിക്കാനുള്ള ശ്രമം ആവാം. നമ്മുടെ പൊതുവേയുള്ള പ്രശ്നം ഇംഗ്ലീഷ് കേട്ടാൽ മനസ്സിലാവും തിരിച്ചു പറയാൻ തടസ്സം എന്നതാണല്ലോ. അപ്പോൾ നമ്മുടെ ബാർഗൈനിങ് പവർ കുറയും. മാന്യരും റെപ്യൂട്ടഡായ സ്ഥാപനത്തിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നവരുമായ ആളുകളെ ഒഴിവാക്കാനുള്ള മടി.

6. നമ്മെക്കുറിച്ച് സാധാരണ ഗതിയിൽ ഒരു ധാരണയും ഉണ്ടാവാൻ സാധ്യത ഇല്ലാത്ത, ആദ്യമായി കാണുന്ന ആളുകൾ നമ്മുടെ ഗുണങ്ങൾ/നല്ല രീതിയിൽ ജീവിക്കുന്ന ആളാണ് എന്ന സ്ഥാനം കെട്ടിയേൽപ്പിക്കുന്നത്. -നമ്മൾ നല്ല രീതിയിൽ അല്ല കഴിയുന്നത് എന്ന് അപരിചിതനോട് പറയാനുള്ള നമ്മുടെ മടി അവർ ചൂഷണം ചെയ്തേക്കാം.
7. അപരിചിതർ വരുന്ന വണ്ടിയുടെ നമ്പർ നോട്ട് ചെയ്യുക.
9. സംസാരത്തിൽ സംശയം തോന്നുന്ന നിമിഷം മുതൽ ഡിഫൻസ് എടുക്കുക. നാം ഒറ്റക്കല്ല. നമ്മോടു കൂടി അവരെ കുടുക്കാൻ മാത്രം ശക്തരായ ആളുകൾ വിളിപ്പുറത്തുണ്ട് എന്ന് സാധാരണ സംസാര രൂപത്തിൽ വ്യക്തമാക്കുക.
10. കാശും സമയവും അഭിമാനവും നമ്മുടേതാണ്. So be careful.

Advertisements

ഹർത്താലോമാനിയ

എന്റെ ചെറുപ്പത്തിൽ (എൺപതുകളിൽ) “ബന്ദ്” (ഇന്നത്തെ ഹർത്താൽ) എന്നൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ എന്തോ വലിയ അന്യായമായ കാര്യം ചെയ്തതിന്റെ പ്രതിഷേധം എന്നൊരു ഫീലിങ് ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതും ആഴ്ചകൾക്കു മുമ്പേ പത്രം, റേഡിയോ, ചുവരെഴുത്ത് എന്നിങ്ങനെ വിവിധ മാർഗ്ഗങ്ങളിൽ മുൻകൂർ അറിയിപ്പ് തന്ന ശേഷം, വർഷത്തിൽ രണ്ടോ മൂന്നോ മാത്രം. ഇതിപ്പോ ഈ വർഷം തന്നെ 161 ദിവസത്തിനുള്ളിൽ കേരളത്തിൽ മാത്രം 60 ഹർത്താൽ. പഴയകാല ബന്ദുകൾ ഒരു ആശയത്തിന്/നയത്തിന് (ideology) എതിരെ ആയിരുന്നുവെങ്കിൽ ഇന്ന് അത് ചില സംഭവങ്ങൾ(incidents)ക്ക് എതിരെ ആയി ശുഷ്കിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു. പണ്ട് ഒരു ബന്ദ് ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്ന പാർട്ടിയുടെ ദേശീയ-സംസ്ഥാന നേതൃത്വം എന്തുകൊണ്ട് ബന്ദ് എന്ന് വ്യക്തമാക്കി ജനങ്ങൾക്കുണ്ടാവുന്ന അസൗകര്യത്തിൽ ഖേദം പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ No remorse -just finish രാഷ്ട്രീയത്തിൽ വെറും വാക്കുകൾ കൊണ്ടുള്ള ഖേദ പ്രകടനം പോലും ഒരു രാഷ്ട്രീയ മര്യാദയെക്കാൾ കഴിവു കേടായിട്ടാണ് കരുതുന്നത്.

*****
കോഴിക്കോട് ജില്ലയിൽ ഇന്നലെയും ഇന്നും (9 & 10 June 2017) ഹർത്താൽ, നാളെ ഞായറാഴ്ച. “Last day to submit” എന്ന് deadline തന്നിരിക്കുന്ന പലകാര്യങ്ങളും പലർക്കും പ്രശ്നങ്ങളാവും. Date to completion കർശനമായി പറയുന്ന Contracts, Exam application submission with bank draft, എന്നിങ്ങനെ പല കാര്യങ്ങളിലും ഉണ്ടാവുന്ന തടസ്സം. ഹർത്താലിന്റെ അടുത്ത ദിവസങ്ങളിലെ തിരക്കിൽ വലയുന്ന പൊതുജനം, പ്രത്യേകിച്ച് അംഗവൈകല്യം സംഭവിച്ചവർ, കൈക്കുഞ്ഞുങ്ങളുമായ് ഓരോ കാര്യങ്ങൾക്കിറങ്ങിപ്പുറപ്പെടേണ്ടിവരുന്ന അമ്മമാർ, ഹർത്താൽ ദിവസം റയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലും ബസ് സ്റ്റാൻഡിലും കുടുങ്ങിപ്പോകുന്നവർ… ഇതൊന്നും പോരാഞ്ഞിട്ട് State ന് ഉണ്ടാവുന്ന ശതകോടികളുടെ നഷ്ടം.
*****
ഹർത്താൽ മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ സമരമാർഗ്ഗമായിരുന്നു എന്നൊക്കെപ്പറഞ്ഞ് ന്യായീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവർക്ക് എന്റെ നല്ല നമസ്കാരം. ഒരു മഹാരാജ്യത്തെ അടിമത്തത്തിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കാൻ നടത്തിയ മഹത്തായ സമര മാർഗം, “നാല് വയസ്സുള്ള ഒരു കുട്ടി ഞങ്ങളുടെ നേതാവിനെ കൊഞ്ഞനം കാണിച്ചു – നാളെ ഹർത്താൽ” എന്ന രീതിയിൽ ദുരുപയോഗം ചെയ്യുന്നവർ പാറ്റേൺ ടാങ്ക് കൊണ്ട് കൊതുകിനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരാണ്. ഹർത്താൽ നടത്തുന്നവർക്ക് വോട്ടില്ല എന്ന് തീരുമാനിച്ചാൽ വളരെപ്പെട്ടെന്നു തീർക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ ഈ സാമൂഹ്യ ശല്യം.
*****
എന്നും കഴിച്ചാൽ തലശേരി ബിരിയാണിയും മടുക്കും. മടുത്തു തുടങ്ങിയ ജനം ഇപ്പോൾ ഹർത്താൽ ദിവസവും ജോലിക്ക് പോയിത്തുടങ്ങി. “നാളെ ഹർത്താൽ” എന്നു കേട്ടാൽ കാരണം എന്തെന്നും ആരു പ്രഖ്യാപിച്ചു എന്നു പോലും അന്വേഷിക്കാതെ, ചുണ്ടിൽ ഒരു പുച്ഛച്ചിരിയുമായി നടന്നു നീങ്ങുന്ന നിസംഗതയിലേക്ക് മലയാളികൾ വളർന്നു എന്നത് ശുഭസൂചകമാണ്. 
*****
പിൻകുറിപ്പ്: ഇക്കഴിഞ്ഞ എറണാകുളം ജില്ലാ ഹർത്താലിന്റെ ദിവസം രാവിലെ 9:30 ന് ഓഫീസ് തുറന്ന് മറ്റേതൊരു ദിവസവും പോലെ വൈകുന്നേരം 6 മണി വരെ ഞങ്ങൾ ജോലി ചെയ്തിരുന്നു. Say “NO” to Hartal.

​വായന എന്ന ലഹരി…

വായന എന്ന ലഹരി അച്ഛനായി തുടങ്ങിത്തന്നതാണ്…

ഞാനും എന്റെ സഹോദരിയും അക്ഷരം കൂട്ടി വായിക്കാറാകാത്ത പ്രായത്തിൽ “പൂമ്പാറ്റ”യും “ബാലരമ”യും “ബാലമംഗള”വും “മുത്തശ്ശി”യും “തത്തമ്മ”യും “കുട്ടികളുടെ ദീപിക”യും “യൂറീക്ക”യും “അമർ ചിത്രകഥ”കളും “പൈകോ ക്ലാസ്സിക്”കളും ഒക്കെ ഞങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും രണ്ടുവശത്തും കിടത്തി അച്ഛൻ വായിച്ചു കേൾപ്പിച്ചിരുന്നു… അച്ഛൻ ജോലിസ്ഥലത്തായിരുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ അമ്മയും.

പിന്നീട്, അക്ഷരം കൂട്ടി വായിക്കാറായപ്പോഴക്കും വായന എന്നത് ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ പോലും ഒഴിവാക്കാനാവാത്ത അനിവാര്യത ആയി മാറിയിരുന്നു. 

വായനയുടെ തലവും വ്യാപ്തിയും വർദ്ധിച്ച കോളേജ് കാലഘട്ടവും ഒരു വ്യാഴവട്ടം പിന്നിടുന്ന ഔദ്യോഗിക ജീവിതവും കടന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ, ഒരിക്കൽ എന്തും വായിച്ചു കൂട്ടിയിരുന്ന പാഷനിൽ നിന്നും ഇന്നത്തെ “സെലക്ടീവ് റീഡിംഗ്” എന്ന അവസ്ഥയിലേക്കുള്ള അന്തരം വളരെ വലുതാണ് എന്ന ദു:ഖകരമായ തിരിച്ചറിവിലാണ് ഞാൻ…
പണ്ട് ചില നോവലുകളൊക്കെ ഒറ്റയടിക്ക് വായിച്ചു തീർത്ത് കിടന്നുറങ്ങുമ്പോൾ അതിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ സ്വപ്ങ്ങളിൽ എത്തിയത് അനുഭവങ്ങളാണ്. അത്രമേൽ വായന തലക്കു പിടിച്ചിരുന്നു.
എന്നാൽ ഇന്ന് വാളെടുത്തവൻ എല്ലാം വെളിച്ചപ്പാടാവുന്ന ഫേസ്ബുക്ക് ഭൂമികയിൽ, വായനയുടെ പിൻബലമില്ലാത്ത ഉൾക്കാമ്പില്ലാത്ത എഴുത്താളന്മാരുടെ ഒരു സംഘം  കഴിഞ്ഞ ദിവസം ദിവ്യ അയ്യർ IAS ഉം ശബരീനാഥ് MLA യും “മിലൻ കുന്ദേര”യുടെ കൃതികൾ വായിച്ചിരുന്നു എന്ന കാരണം കൊണ്ട് പരിഹസിക്കപ്പെടുന്നത് കാണാനിടയായി. വായനയുടെ പിൻബലമില്ലാത്ത എഴുത്ത് എത്ര അപഹാസ്യമാണ് എന്ന് തോന്നിയത് അത്തരം ട്രോളുകൾ കണ്ടപ്പോഴാണ്.
എന്താണ് അവരുടെ തെറ്റ്? 

ആഴവും പരപ്പുമുള്ള വായനയോ? IAS കാരിയും MLA യും പ്രണയിച്ചതോ? നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയതോ? സമൂഹത്തിൽ ബഹുമാന്യമായ സ്ഥാനം ചെറിയ പ്രായത്തിൽ തന്നെ നേടിയതോ? തനിക്ക് മനസ്സിലാകാത്തത് / സാധിക്കാത്തത് എല്ലാം പുച്ഛിച്ചു തള്ളേണ്ടതാണെന്ന പുതു സംസ്കാരം പരിപോഷണാർഹമല്ല എന്നു മാത്രം പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

വായന എന്നത് വലിയൊരു ക്വാളിറ്റി തന്നെയാണ്. ഘനമുള്ള വായനയുടെ ഫലം ചിന്താ ശേഷിയുള്ള മനസ്സാണ്. പഴയതുപോലെ വായിക്കാനാവുന്നില്ല എന്നത് ഒരു സ്വകാര്യ ദു:ഖമായി അവശേഷിക്കെത്തന്നെ പുതിയ തലമുറയിലെ എഴുത്തുകാരുടെ രചനകൾ വാങ്ങി വായിക്കാൻ സാധിക്കാറുണ്ട് എന്നത് ഒരു സ്വകാര്യ സന്തോഷം തന്നെയാണ്. അവസാനം വാങ്ങിയ പുസ്തകം സുഹൃത്തും നാട്ടുകാരനും (എന്നാൽ ഇതുവരെ നേരിൽക്കാണാത്ത ആളുമായ) ശ്രീ. UnNi Maxx ന്റെ പത്നിയും വളർന്നുവരുന്ന എഴുത്തുകാരിയുമായ ശ്രീമതി ശ്രീപാർവതിയുടെ “മീനുകൾ ചുംബിക്കുന്നു” എന്ന പുസ്തകമാണ്.

ശ്രീ. Manoj V D Viddiman, ശ്രീ. Siyaf Abdulkhadir തുടങ്ങിയ ഓൺലൈൻ സുഹൃത്തുക്കളുടെ പുസ്തകങ്ങളും വായിക്കാൻ സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്. Sabu Hariharan ന്റെ പുതിയ പുസ്തകത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്നു. അതുപോലെ ശ്രീ. V J James ന്റെ കൃതികൾ… മലയാളത്തിലെ നിലവിലുള്ള active writers ലെ ഒന്നാം നിരയിൽ നിൽക്കുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികൾ എത്രപേർ സത്യത്തിൽ വാങ്ങി വായിച്ചു എന്നത് ചിന്തനീയമാണ്.

പറഞ്ഞു വന്നത്, നമ്മുടെ പല പുതിയ എഴുത്തുകാരും അമ്പരപ്പിക്കുന്ന സർഗാത്മകതയുള്ളവരാണ്. (ഉദാഹരണം ഡോ. മനോജ് വെള്ളനാട് – പക്ഷെ അദ്ദേഹം പുസ്തകം എഴുതിയതായി അറിവില്ല. ബ്ലോഗും ആനുകാലികങ്ങളുമാണ് ശ്രീമാന്റെ അങ്കത്തട്ട്). എന്നാൽ അവരെ പുകഴ്ത്തുന്നവർ പലരും അവരെ വായിക്കാത്തവർ ആണെന്നതാണ് വേദനാജനകമായ കാര്യം. ബഷീറിന്റെയും മലയാറ്റൂരിന്റെയും എംടിയുടെയും കുഞ്ഞബ്ദുള്ളയുടെയും മാധവിക്കുട്ടിയുടെയും ചുള്ളിക്കാടിന്റെയും കാലത്തിനു ശേഷം നല്ല എഴുത്ത് മരിച്ചു എന്നു വിലപിക്കുന്ന വാചാടോപകർ പുതിയ കൃതികൾ വായിച്ചു നോക്കിയതിനു ശേഷം അഭിപ്രായങ്ങൾ പറയണം എന്നു താത്പര്യപ്പെടുന്നു.

വായനക്ക് പകരം മറ്റൊന്നുമില്ല. ഒരു ഹിറ്റ് സിനിമ മൂന്നും നാലും തവണ കണ്ട് സൂപ്പർ ഹിറ്റാക്കി മാറ്റുന്നവർ അത് ഒന്നോ രണ്ടോ ആക്കി കുറച്ചു പകരം ഒരു പുതിയ പുസ്തകം / നല്ലൊരു ബ്ലോഗ് വായിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് വെറുതെ മോഹിച്ചുപോകുന്നു. 

​ബ്യൂറോക്രസിയും രാഷ്ട്രീയവും ഏറ്റുമുട്ടുമ്പോൾ…

അതൊരു അത്രയൊന്നും നീണ്ടതല്ലാത്ത  ലിസ്റ്റിൽക്കൂടി കണ്ണോടിക്കുകയായിരുന്നു… ചുരുക്കം ചില മലയാളി IAS ഉദ്യോഗസ്ഥർ മാത്രമുള്ള ലിസ്റ്റ്.  ഇത് ശക്തമായ നീതി ബോധവും നിയമ പരിജ്ഞാനവും അതു പ്രവർത്തി പഥത്തിൽ കൊണ്ടുവരാനുള്ള ഇച്ഛാശക്തിയുമുള്ളവരുടെ ഒരു ചെറിയ ലിസ്റ്റാണ്. (സത്യസന്ധരെങ്കിലും പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാതെ ഡിപ്ലോമാറ്റിക് മൗനം അവലംബിച്ചു പോന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥരെയും ഒഴിവാക്കിയിരുന്നു…)
ടി എൻ ശേഷനും, അൽഫോൻസ് കണ്ണന്താനവും, സുരേഷ് കുമാറും, രാജു നാരായണ സ്വാമിയും എൻ. പ്രശാന്തും … എന്നിങ്ങനെ ചുരുക്കം ചിലർ മാത്രമുള്ള ലിസ്റ്റ്. അനുപമയും ശ്രീരാമും ആണ് ആണ് ആ ലിസ്റ്റിലെ ഇളമുറക്കാർ.

സത്യത്തിൽ എല്ലാ സർക്കാരുദ്യോഗസ്ഥരും അവരവരുടെ കർമ്മം “ഭീതിയോ പ്രീതിയോ കൂടാതെ” ചെയ്യുന്ന ഒരു ഐഡിയൽ സിസ്റ്റത്തിൽ ഇത്തരം ഹീറോ IAS കാരുടെ റെലവൻസ് ഇല്ല…
അഥവാ എല്ലാം ശരിയാണെങ്കിൽ പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥൻ കഷ്ടപ്പെടേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ. നിർഭാഗ്യവശാൽ നാം ആ അവസ്ഥയിലെത്താൻ ഇനിയും ബഹുദൂരം സഞ്ചരിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. നാറിയ രാഷ്ട്രീയക്കളികൾ കൊണ്ട് നമ്മുടെ നാട് നാശത്തിന്റെ പടുകുഴിയിലേക്ക് വീഴുമ്പോൾ ഇങ്ങനെ ചില പ്രകാശ കിരണങ്ങൾ മാത്രമേ പ്രതീക്ഷയുടെ നന്മ മരങ്ങളായി അവശേഷിക്കുന്നുള്ളൂ…

പിന്നെ, ഇക്കഴിഞ്ഞ ദിവസം വായിച്ചറിഞ്ഞ ചെറിയൊരു കാര്യം കൂടി പറഞ്ഞു കൊള്ളട്ടെ. 
ചോദ്യം ഇതായിരുന്നു: മുഖ്യമന്ത്രിക്കാണോ IAS ഉദ്യോഗസ്ഥർക്കാണോ കാര്യനിർവഹണ അധികാരം കൂടുതൽ?
(എന്തൊരു മണ്ടൻ ചോദ്യം അല്ലേ? ജനാധിപത്യ രാജ്യമായ ഇന്ത്യയിൽ ജനപ്രതിനിധികൾക്കല്ലാതെ ആർക്കാണ് കൂടുതൽ അധികാരം?)

എന്നാൽ ചിരിച്ചു തള്ളാൻ വരട്ടെ…

കൃത്യമായ ഉത്തരം പറയാൻ ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടന തന്നെ റഫർ ചെയ്യണം. കാരണം ഏറ്റവും ഉന്നതമായ സ്ഥാനത്തുള്ളത്  Constitution of India ആണ്. അത് നൽകിയ അധികാരങ്ങൾ മാത്രമേ മറ്റാർക്കുമുള്ളൂ…

സ്കൂളിന്റെ വരാന്തയിൽ മഴയത്തു പോലും കയറി നിൽക്കാത്തവനും പ്രധാനമന്ത്രിയോ രാഷ്ട്രപതിയോ വരെ ആകാവുന്ന രീതിയിലുള്ള വിശാല ഘടനയിൽ ഭരണകൂടം വിഭാവനം ചെയ്ത് എഴുതിയുണ്ടാക്കിയവർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു, കുബുദ്ധികളും മൂല്യബോധമില്ലാത്തവനും ഒക്കെ നാവിന്റെ ബലം കൊണ്ടോ മുന്നണി ഭരണത്തിലെ വൃത്തികെട്ട കളികൾ കൊണ്ടോ ഭരണത്തിന്റെ അത്യുന്നതങ്ങളിൽ എത്തുമെന്ന്.

അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് അതിബുദ്ധിമാന്മാരായ ഭരണഘടനാ ശില്പികൾ പ്രൊട്ടോക്കോൾ പ്രകാരം അധികാരം ജനപ്രതിനിധികൾക്കാണെന്നു സ്ഥാപിച്ചു വെച്ചെങ്കിലും “നിർവഹണാധികാരം” (Execution Power) ശക്തമായ ഒരു ഭരണ നിർവഹണ ഉദ്യോഗസ്ഥവൃന്ദത്തെ ഏൽപ്പിച്ചത്. ജനപ്രതിനിധികളാൽ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട നിയമസംഹിതയെ പ്രവർത്തിപഥത്തിൽ കൊണ്ടുവരാൻ ബ്യൂറോക്രസിയും ശരിയായി വ്യാഖ്യാനിച്ചു പരിപാലനം ചെയ്യാൻ ജുഡീഷ്യറിയും.

ഒരു സിവിൽ സർവീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥനെ സ്ഥലം മാറ്റാനോ നിയമിക്കാനോ(posting) ഒക്കെ ജനപ്രതിനിധികൾക്ക് അധികാരം ഉണ്ടായിരിക്കെത്തന്നെ അവരെക്കൊണ്ട് അവരുടെയൊക്കെത്തന്നെ consent ഇല്ലാതെ ഒരു കാര്യം ചെയ്യിക്കാൻ രാഷ്ട്രീയക്കാരനാവില്ല. ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടന അധികാര നിർവഹണ ചുമതല പൂർണമായും നൽകിയിരിക്കുന്നത് സിവിൽ സർവീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥരിലാണ്. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാൽ രാഷ്ട്രീയക്കാരനെ മുകളിൽ ഒരു കസേരയിട്ട് ഇരുത്തിയിട്ടുണ്ടന്നൊഴിച്ചാൽ, അധികാരം മുഴുവൻ സിവിൽ സർവീസ്കാരുടെ കയ്യിലാണെന്ന്.

P.S.: അതുകൊണ്ട് സബ് കളക്ടർ സാറൊന്ന് objection note എഴുതി നീട്ടിയൊരു ഒപ്പിട്ടു വെച്ചാൽ, പിന്നെ അതൊന്നു മാറ്റിയെടുക്കാൻ കവല പ്രസംഗം നടത്തിയുള്ള പരിചയവും വീട്ടുമൂച്ചും തിണ്ണമിടുക്കും ഒന്നും പോരാതെ വരും…

For your reference: https://www.quora.com/Who-is-more-powerful-an-IAS-officer-or-a-CM-or-governor

​The mistake…

Many people consider me as a too technically correct man. And often I get suggestions to dilute my principles,- which I don’t do. However, I too make mistakes. And I don’t mind to agree with the truth and accept my mistake and receive penalty/ punishment.

The distance between my office and house is around 70+ Kms. And usually I cover that distance in 90 minutes – not too fast – always keeping my control, avoiding the rush towns, using shortcuts and by-passes. 

Today morning, I start from home a little bit late- because Amma was not comfortable this morning. She slept late last night and even in the morning she suffered with back pain. So I got my breakfast late. I could left home at sharp 8 O’clock, as usual. But, Amma asked me to wait for a while and she can finish making the breakfast for me. I said “it’s okay and I will wait”. Because, I know she was suffering and still making breakfast for me. It’s too valuable to skip.

(And also I know – right now, in the world, I’m the only one person who understand her fully… I love you Mom, more than anything in the world… Only because of you, now I am here. I can wait for you for any time you needed.)

I know we have a grace time up to 15 minutes at office. But, I never used that as  I’m a punctual officer. I also knew that my boss won’t say anything bad to me as he would understand it is a once-in-a-while matter. But, I don’t like to request for apologies on my avoidable mistakes. Punctuality is my habit. So, after breakfast, I was in a hurry to reach office. 

But, Today I have faced abnormal traffic block in 3 towns en route to my office. I reached “Piravom” at 9:35 am. 25 Kms to go and I got 25 minutes. I knew,  I have to face two more traffic block at “Mulanthuruthy” and “Nadakkavu”.

After leaving the Piravom town, I found not much traffic, road is okay too…

So, naturally the beast in me woke up… No more economic driving principles – just “Road Rash”. When tuned a bend, I found the straight road of at least 750 metres ahed with no vehicles in front of me and no oncoming vehicle too… So that happened -Speedo meter needle had passed 100 Kms/Hrs point much before…

Suddenly a Police personal who was standing beside the road waved his hand to me asking to stop the car. I moved my car to the bay of the road and came out (I understood it was for speeding – as the police car (Toyota Innova) parked nearby was installed with a speed monitoring radar.) And so I didnot took my RC book, Insurance paper etc. I just walked towards the Sub Inspector, who was standing near the Police Car. He smiled at me, and said “You were speeding and you have to pay the fine.”

I could say a lot excuses and plead for avoid the penalty.

I could say “I am in a hurry to my office. As we all are Government Officers… <bla … bla…>” (I have seen that many times, the Govt. employees doing the same to escape from penalty.)

I could say, I was in a hurry… or any fabricated excuses…

Or 

I could simply request him for avoiding the penalty.

But, I remembered my father – Just like the Inspector in front of me, he was also a Police officer. And he was a state award winner officer too. So, I can’t plead to anyone for forgiveness for my mistakes. I respect anybody, who are doing their job without any fault. That inspector was doing his duty and I have to cooperate with him and respect him.

I also smiled back and said, “May I know the maximum permitted speed through this road for a Private car?”

Without any hesitation he took a chart from the Police man sitting inside the Police Car and showed me “See, you are permitted to go at a maximum speed of 85 kmph in two lane highways and 90 kmph in four lane highway. But, this road is not a highway – just a main road. Here maximum allowed speed it just 70 Kmph.”

I smiled “OK, How much I have to pay as fine?”

He said “Rs. 400/-”

He asked my name, address and looked to the number plate of the car. He did not asked me for my driving license or vehicle RC or any kind of ID proof for verify my identity- to check whether I’m lying. He might felt some confidence over me too – I guess.

I handed him a Rs. 500/- note. He gave me the balance Rs. 100/- and said “Thank you…” (What a gentle man?)

And added with a smile “You were much above the speed limit – even if you were in 4 lane National Highway…”

I smiled walked towards my car. 

I appreciate that officer, even if I lost my money. Because – I agree that, I did the mistake and I have to correct myself. 

I don’t want to say my grandchildren that – “Your grand pa was a dare devil driver on roads…” But, “…your grand pa was a man of law…“😎

Congratulations to Piravom Sub Inspector (I could not notice his name…) for doing his job properly.

മിത്തുകളില്ലാതെ അയ്യപ്പനെ വേറിട്ടുവായിക്കുമ്പോള്‍: ശബരിമലയും സ്ത്രീ സമത്വവും

Manikantanഈ വിഷയത്തില്‍ കഴിയുന്നതും ഒരു പോസ്റ്റ്‌ ഇടേണ്ട എന്നുകരുതിയതാണ്. പക്ഷെ ഇത്ര സിമ്പിളായ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു പൊലിപ്പിച്ചു വലുതാക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോള്‍ ഈയുള്ളവന്‍റെ അഭിപ്രായം കൂടി ഒന്നുപറയാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു. ഞാന്‍ ഒരു മിതവാദി ആയതിനാലും, Agnostic / Realist / Rationalist  ചിന്താഗതിക്കാരനായതിനാലും, മറ്റുള്ളവരുടെ വികാരങ്ങളെക്കൂടി മാനിക്കുന്നതിനാലും കഠിനപദങ്ങളും പരിധിവിട്ട കളിയാക്കലുകളും ഒഴിവാക്കുന്നു. (ഞാന്‍ ഒരു atheist അല്ല എന്നുകൂടി പറഞ്ഞുകൊള്ളട്ടെ).

അയ്യപ്പന്‍:
ശബരിമലയെപ്പറ്റിയും അവിടുത്തെ ആചാരങ്ങള്‍ എങ്ങനെ ഉണ്ടായി എന്നും കൂടി പറഞ്ഞുപോയാലെ കാര്യങ്ങള്‍ക്കൊരുവ്യക്തത വരൂ എന്നതിനാല്‍ അയ്യപ്പനില്‍ നിന്നു തുടങ്ങാം. “വിഷ്ണുമായയില്‍ ശിവന്‍റെ പുത്രനായി …”, “തന്നെ കൊല്ലാന്‍ ശിവന്‍റെയും വിഷ്ണുവിന്‍റെയും പുത്രന്‍ വേണമെന്നുള്ള വരം മഹിഷി ബ്രഹ്മാവില്‍ നിന്നു വാങ്ങി…” എന്നുള്ള മിത്തുകള്‍ ഒന്നും വടക്കേഇന്ത്യയില്‍ നിന്നുള്ള ഒരു പുരാണകഥകളിലും കാണുന്നില്ല. “മഹിഷാസുരന്‍” എന്ന കഥാപാത്രം ദേവീപുരാണത്തില്‍ ആണുള്ളത് പക്ഷെ സഹോദരന്‍റെ മരണത്തിനു പകരം ചോദിക്കാന്‍ സഹോദരി മഹിഷി ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെട്ട ചരിത്രമൊന്നും അതിലും വായിച്ചതായി ഓര്‍മയില്ല. ശിവപുരാണത്തിലോ വിഷ്ണുപുരാണത്തിലോ ഇങ്ങനെ ഒരു കഥ ഇല്ല. ഇതിഹാസങ്ങളും മിത്തുകളും അടര്‍ത്തിമാറ്റിയ അയ്യപ്പചരിത്രം ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ ഏകദേശം ഇങ്ങനെ വരും:

മക്കളില്ലാതിരുന്ന പന്തളത്തുരാജാവിന് വേട്ടക്കിറങ്ങിയപ്പോള്‍ പമ്പാനദിക്കരയില്‍ ഉപേക്ഷിച്ച നിലയില്‍ കണ്ടുകിട്ടിയ അനാഥശിശുവാണ് അയ്യപ്പന്‍. കഴുത്തില്‍ ചരടില്‍ കോര്‍ത്തിട്ട നിലയില്‍ ഒരു മണി കണ്ടതിനാല്‍ മണികണ്ഠന്‍ എന്ന് രാജാവ് ആ ശിശുവിനെ നാമകരണം ചെയ്തു. മക്കള്‍ ഇല്ലാതിരുന്ന രാജാവും രാജ്ഞിയും മണികണ്ഠനെ മകനായിത്തന്നെ കരുതി വളര്‍ത്തി. എന്നാല്‍ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം രാജദമ്പതികള്‍ക്ക് ഒരു മകന്‍ കൂടി പിറന്നു – രാജരാജന്‍. രാജരാജന്‍റെ ജനനശേഷവും പന്തളത്ത് രാജാവ് മണികണ്ഠനെ സ്വന്തം മകനായിത്തന്നെ കരുതി. എന്നാല്‍ സ്വന്തം രക്തത്തില്‍ മകന്‍ പിറന്നതോടെ രാജ്ഞിക്ക് അവനോടായി പ്രതിപത്തി – ഉപജാപകരുടെ ശ്രമംകൂടിയായപ്പോള്‍ രാജ്ഞിക്ക് മണികണ്ഠന്‍ ഒഴിവാക്കപ്പെടേണ്ടവന്‍ ആയി.

കഴുത്തിലെ ചരടില്‍ കൊരുത്തിട്ട മണി, കരുത്തനും അഭ്യാസിയുമായ ബാലന്‍, അസാമാന്യമായ മെയ് വഴക്കം, കാടിനോടുള്ള താത്പര്യം, അസ്ത്ര-ആയുധ വിദ്യകളിലെ മികവ്, രാജകുമാരനായി വളര്‍ന്നിട്ടും രാജഭോഗങ്ങലോടുള്ള താത്പര്യക്കുറവ്, എളിമ, സ്വജീവനെപ്പോലും വകവെക്കാതെ മാതാവിന്‍റെ (പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ) കാര്യങ്ങളില്‍ മുന്നിട്ടിറങ്ങാനുള്ള ആര്‍ജവം, ധൈര്യം, കാട്ടുമൃഗങ്ങളെ മെരുക്കാനുള്ള കഴിവ് (ഉദാ: 1. മഹിഷിയെ കൊന്നു-വലിയ ഡെക്കറേഷന്‍ ഒന്നുമില്ലാതെ പറഞ്ഞാല്‍- നാട്ടുകാരുടെ കൃഷി നശിപ്പിക്കുകയും കാട്ടിലെ സന്യാസിമാരെ ഉപദ്രവിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന ഒരു ഇടഞ്ഞ കാട്ടുപോത്തിനെ ഒറ്റക്ക് കൊന്നു, 2. പുലിയെ പിടിച്ചു– ഇന്ദ്രന്‍ വന്നു പുലിയായ കോമഡിയൊക്കെ വിട്ടുകള), രാജകുമാരന്മാര്‍ കൂട്ടുകൂടാന്‍ മടികാണിച്ചിരുന്ന സാധാരണ ജനങ്ങളുമായുള്ള സൗഹൃദം (ഉറ്റമിത്രം ഇസ്ലാം മത വിശ്വാസിയായ വാവര്‍ – അഥവാ ബാബര്‍, കൊച്ചുകടുത്ത, വലിയകടുത്ത –ആദിവാസി ബാലന്മാര്‍ എന്ന് സംശയിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു) എന്നിവ കൂട്ടിവായിച്ചാല്‍ ആഡംബരപ്രിയനല്ലാത്ത ഒരു തികഞ്ഞ ദ്രാവിഡന്‍/ആദിവാസി ബാലന്‍ (എരുമേലി പേട്ടകെട്ട് സ്മരണീയം) ആയിരുന്നു മണികണ്ഠന്‍ എന്ന് കരുതാം.

സുഖഭോഗങ്ങലോടുള്ള താല്‍പര്യക്കുറവ്, കൊട്ടാരം തന്നെ തനിക്ക് അന്യമാണെന്ന ചിന്ത ഒക്കെ താന്‍ ദത്തെടുത്ത് വളര്‍ത്തപ്പെട്ടവന്‍ ആണെന്ന ബോധത്തില്‍ നിന്നും ഉയിരിട്ടതാവാം. പന്തള രാജാവിന്‍റെ മഹത്ത്വമൊന്നും കൊട്ടാരത്തിലെ മറ്റുള്ളവരില്‍ ആ ദത്തുപുത്രന്‍ കണ്ടിരിക്കാനിടയില്ല. ഇന്ന് തന്നെ ജീവനായി കരുതുന്ന കൊച്ചനുജന്‍ രാജരാജന്‍, വളരുമ്പോള്‍ “രക്തബന്ധമില്ലാത്ത ജ്യേഷ്ടന്‍” രാജാവും യഥാര്‍ത്ഥ രാജ്യാവകാശിയായ താന്‍ സാമന്തനും ആയി കഴിയേണ്ടിവരുന്ന അവസ്ഥയില്‍ ഉപജാപകരുടെ വാക്കുകളാല്‍ തന്‍റെ ശത്രു ആവാനുമുള്ള സാധ്യത ബുദ്ധിമാനായ മണികണ്ഠന്‍ മുമ്പേ കണ്ടറിഞ്ഞു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ തന്നെ  ഒഴിവാക്കാനായി മനപ്പൂര്‍വം അപകടത്തിലേക്ക് തള്ളിവിട്ട മാതാവിന്‍റെയും ഉപജാപകരുടെയും കൂടെ രാജാവായി വാഴുന്നതിലും നല്ലത് കാടും, കൂട്ടുകാരും തന്നെ എന്ന് മണികണ്ഠന്‍ കരുതിയിരിക്കാം. വളര്‍ത്തു മാതാവിന്‍റെ ചതിയില്‍ മനം നൊന്ത അയ്യപ്പന്‍റെ സ്ത്രീ വിരുദ്ധത അവിടെത്തുടങ്ങി എന്ന് കരുതാം. തന്‍റെതല്ലാത്തത് തനിക്ക് വേണ്ട –അതിപ്പോള്‍ രാജ്യമായാലും രാജപദവി ആയാലും- എന്ന ധീരമായ നിലപാടെടുത്ത, അല്പം ഫിലോസഫര്‍ ആയ ഒരു വീരനായകനായി നമുക്ക് അയ്യപ്പനെ കാണാം. രാജകുമാരനും വീരനുമായ യുവാവിനെ പ്രണയിച്ച യുവതിയായി നമുക്ക് മാളികപ്പുറത്തമ്മയേയും കരുതാം. കാട്ടുപോത്തിനെ പിടിക്കാന്‍ പോയപ്പോള്‍ കണ്ട പെങ്കൊച്ച് ആണ് മാളികപ്പുറം എന്നുവേണമെങ്കില്‍ വിശ്വസിക്കാം – അല്ലാതെ എരുമ (മഹിഷി) ചത്തപ്പോള്‍ ശാപമോക്ഷം കിട്ടി സുന്ദരിയായ പെണ്ണായി എന്നൊക്കെപ്പറഞ്ഞാല്‍ വിശ്വസിക്കാന്‍ വെറും ഭക്തന്മാരേ നോക്കണം. (കഥയില്‍ ചോദ്യമില്ല എന്നത് സമ്മതിക്കുന്നു – പക്ഷെ കഥ പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു നിയമമാക്കരുത്)
ബ്രഹ്മചാരിയായ അയ്യപ്പന്‍ ഒഴിയാബാധയായി പിന്നാലെ കൂടിയ പെണ്ണിനെ ഒഴിവാക്കാന്‍ പലതും പറഞ്ഞുഎന്ന്‍ ഐതിഹ്യം തന്നെ പറയുന്നു. ഒരു രക്ഷയും ഇല്ലാതെ വന്നപ്പോള്‍ എടുത്ത അറ്റക്കൈ പ്രയോഗമാണ് തന്‍റെ വീടിന്‍റെ അടുത്ത് വേറൊരു വീടുവെച്ചു താമസിച്ചോ എന്നു പറഞ്ഞത്. പിന്നെ കല്യാണം കഴിക്കണമെങ്കില്‍ പുതുതായി ആരും (കന്നി അയ്യപ്പന്മാര്‍) എന്നെക്കാണാന്‍ വരാതിരിക്കണം (അങ്ങനെ ഒരിക്കലും സംഭവിക്കില്ല എന്നറിഞ്ഞുതന്നെ) എന്ന നിബന്ധനയും വെച്ചു – രക്ഷപെട്ടു.

പന്തളം രാജവംശം:
തമിഴ്നാട്ടിലെ പാണ്ഡ്യ രാജവംശത്തില്‍പ്പെട്ട രാജാക്കന്മാര്‍ ചോളരാജാക്കന്മാരുടെ ആക്രമണത്തില്‍നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടു പശ്ചിമഘട്ടം കടന്നുവന്നു അച്ചന്‍കോവില്‍ ആറിനുസമീപം പന്തളത്ത് കൈപ്പുഴ തമ്പാന്‍ എന്ന നാട്ടുരാജാവില്‍ നിന്നും വാങ്ങി സ്ഥാപിച്ച രാജ്യമാണ് പന്തളം. മറ്റു കേരളക്ഷത്രീയ (വര്‍മ) രാജകുടുംബങ്ങളുമായി അവര്‍ക്ക് ബന്ധങ്ങള്‍ ഒന്നുമില്ല. അയ്യന്‍ എന്നത് തമിഴില്‍ ബഹുമാനസൂചകമായി ഉപയോഗിക്കുന്ന പദമാണ്. ബഹുമാനിതനും ത്യാഗിയുമായ മണികണ്ഠനെ തമിഴ് വംശജനായ പന്തളത്ത് രാജാവ് വിളിക്കുന്ന പേരാണ് അയ്യപ്പന്‍ – (അയ്യന്‍ + അപ്പന്‍). (പന്തളത്ത് രാജകുടുംബത്തിനു) പിതൃതുല്യനും ബഹുമാനിതനും ആയവന്‍ എന്നര്‍ത്ഥം.
ഇരുമുടി:
അന്നത്തെക്കാലത്ത് ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്തു കഴിക്കാന്‍ വേണ്ടതെല്ലാം രണ്ടു ഭാഗമായി നിറക്കാവുന്ന തുണി സഞ്ചിയില്‍ കെട്ടി തലയില്‍ താങ്ങി, അമ്പും വില്ലുംമേന്തി നടക്കുന്നത് വന സഞ്ചാരികളുടെ രീതിയായിരുന്നു. ഇരുമുടിയാണ് ഏറ്റവും സൌകര്യപ്രദമായി തലയില്‍ വെച്ച് ചുമട് കൊണ്ടുപോകാന്‍ പറ്റുന്ന മാര്‍ഗം. രണ്ടു കൈകളും ഒഴിവായിക്കിട്ടുക എന്നത് കാട്ടില്‍ക്കൂടിയുള്ള യാത്രയില്‍ നിസ്സാരമല്ല.

ശബരിമല ശ്രീ ധര്‍മ്മശാസ്താവ്:
അയ്യപ്പന്‍റെ കഥയില്‍ പറയുന്നത്, അവസാനം വരെ തന്നെ മകനായികരുതിയ പിതാവിനോടും  വിടപറഞ്ഞു കാഷായവസ്ത്രവും രുദ്രാക്ഷവും ധരിച്ചു നഗ്നപാദനായി ശബരിമല വനത്തിലേക്ക് കടന്നുപോകുന്നതായാണ്. സന്യാസജീവിതം സ്വീകരിച്ച മകനോട് വല്ലപ്പോഴും ഒന്നു കാണണമെന്നുള്ള ആഗ്രഹം ഉന്നയിച്ച പിതാവിനോടും തനിക്കായി എല്ലാം ത്യജിച്ചു സന്യാസം സ്വീകരിച്ച ജ്യേഷ്ഠനെ കാണാന്‍ ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ച അനുജനോടും തന്‍റെ വാസസ്ഥലമായ ശബരിമലയില്‍ മകരസംക്രമ ദിവസം വന്നു കണ്ടുകൊള്ളാന്‍ അനുവാദം നല്‍കിയാണ് അയ്യപ്പന്‍ കാട്ടിലേക്ക് മറയുന്നത്. മകനെ അന്വേഷിച്ചു ഇരുമുടിക്കെട്ടുമായി മല കയറിച്ചെന്ന രാജാവ് കണ്ടത് കാടിന് നടുവിലെ ശാസ്താക്ഷേത്രത്തില്‍ കഴിയുന്ന മകനെ ആണ്. പിന്നീട് കാലഗതിയില്‍ വിലയം പ്രാപിച്ച സന്യാസിയായ മണികണ്ഠനെ തന്‍റെ വാക്കുകളായ “ശബരിമല ശ്രീധര്‍മശാസ്താവിന്‍റെ നടയില്‍ താന്‍ ഉണ്ടാവും” എന്ന വാക്കുകളെ അനുസ്മരിച്ച് ശാസ്താവില്‍ ലയിച്ചതായികണക്കാക്കി.

ശാസ്താവ് എന്ന പദം “ചാത്തന്‍” എന്ന പദത്തില്‍ നിന്നും ഉത്ഭവമായതാണ്.

ചാത്തന്‍ ->
ചാത്തന്‍ + അവര് = ചാത്താവര് ->
ചാത്താവ് ->
ശാത്താവ് ->
ശാസ്താവ്

പ്രാചീന കേരളത്തിലെ ദൈവങ്ങള്‍ ആയിരുന്നല്ലോ ചാത്തന്‍, മാടന്‍, കാളി, കൂളി, മറുതാ, ഭൂതത്താന്‍, കാര്‍ന്നോര്‍… എന്നൊക്കെയുള്ള ദ്രാവിഡ ദൈവങ്ങള്‍. അല്ലാതെ ശൈവ-വൈഷ്ണവ ദേവസങ്കല്‍പ്പങ്ങളൊക്കെ വടക്കേഇന്ത്യയില്‍ നിന്നും മലയാളമണ്ണില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്ന ആര്യന്മാരുമായുള്ള ഇടകലര്‍ച്ചക്ക് ശേഷം ഉണ്ടായതാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അന്ന് അയ്യപ്പന്‍ ആരാധിച്ചിരുന്ന ദേവന്‍ ആയിരുന്നിരിക്കാം ശ്രീധര്‍മശാസ്താവ്. അനാഥനായ താന്‍ ഈശ്വരഭജനം നടത്തി കാട്ടിലേക്ക് ഒതുങ്ങിക്കൂടാം എന്ന തീരുമാനം ആവാം അയ്യപ്പനെ പന്തളത്തുനിന്നും വളരെ ദൂരെയുള്ള നിബിഡവനത്തില്‍ എത്തിച്ചത്.

അയ്യപ്പന്‍ എന്ന നല്ലവനും ധീരനുമായ “മനുഷ്യന്‍” ദൈവമാകുന്നു:
ആര്യന്മാര്‍ കേരളത്തിലേക്ക് കടന്നുവന്ന്‍ തദ്ദേശീയരായ ജനങ്ങളുമായി കൂടിക്കലര്‍ന്ന്‍ പുതിയ സംസ്കാരം രൂപപ്പെട്ടപ്പോള്‍, ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ച വരേണ്യവര്‍ഗം തദ്ദേശവാസികളുടെ മിത്തും തങ്ങളുടെ കൌശലവും കൂട്ടിക്കലര്‍ത്തി എല്ലവിഭാഗക്കാര്‍ക്കും യോജിച്ചുപോകാവുന്ന വിധത്തിലുള്ള കഥകള്‍ ഉണ്ടാക്കി – അമ്പലത്തിന്‍റെ നിയന്ത്രണം ഏറ്റെടുത്തു. തങ്ങളുടെ സ്വാധീനം ഉപയോഗിച്ച് അവര്‍ മെച്ചപ്പെട്ട അമ്പലവും പ്രതിഷ്ടയും കാട്ടുവഴികളും ഉണ്ടാക്കി. അവരുടെ കൈവശം കാര്യങ്ങള്‍ നില്‍ക്കത്തക്കവിധം കഥകളില്‍ പരിഷ്കാരങ്ങള്‍ വരുത്തി. തിരി തെളിയിക്കലും, തോറ്റവും, തിറയും പോലുള്ള ലഘുവായ ദ്രാവിഡ ആചാരങ്ങള്‍ സംസ്കൃതശ്ലോകങ്ങളും ആര്യന്മാരുടെ ആചാരങ്ങളും കൂട്ടിക്കലര്‍ത്തി പുതിയ ഒരു ആരാധനാസംസ്കൃതി ഉണ്ടാക്കി. അയ്യപ്പനെ ദൈവപുത്രനാക്കി പ്രൊമോട്ട് ചെയ്തതും വടക്കന്‍റെ ബുദ്ധിതന്നെ.

മകരജ്യോതി:
ധനുരാശിയില്‍ നിന്നും മകരം രാശിയിലേക്കുള്ള മാറ്റം നടക്കുന്ന ദിവസമായ മകരസംക്രമദിനത്തില്‍ ഇന്ന് പൊന്നമ്പലമേട് എന്നറിയപ്പെടുന്ന മലയില്‍ താമസിച്ചിരുന്ന ആദിവാസികളുടെ ഉത്സവദിവസം ആയിരുന്നു. അവര്‍ കത്തിക്കുന്ന അഗ്നികുണ്ഡം മകരജ്യോതിയായി വിശ്വാസികളെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചു. ഇന്നും മകരജ്യോതിയുടെ രഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്താനാവില്ല എന്ന് കോടതിയില്‍ മൊഴികൊടുത്ത ദേവസ്വംബോര്‍ഡ് നിലപാട് മാറ്റമില്ലാതെ തുടരുന്നു. മുപ്പത്തിനാല് വര്‍ഷം ശബരിമല പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥനായി ജോലി ചെയ്ത എന്‍റെ അച്ഛന്‍ തന്നെ പറഞ്ഞുതന്ന അറിവുവെച്ച് പറയുന്നു – ഇപ്പോള്‍ ആദിവാസികള്‍ അവിടെയില്ല, ജ്യോതി മൂന്നു പ്രാവശ്യം ഉയര്‍ത്തിതാഴ്ത്തുന്നത് ദേവസ്വംബോര്‍ഡ് ജീവനക്കാര്‍ തന്നെ.

മണ്ഡലവൃതം:
യോഗിയായ അയ്യനെ കാണാന്‍ പോകുന്നവരോട് ഒരു മണ്ഡലക്കാലം വ്രതമെടുത്ത് വരണമെന്ന നിബന്ധന അയ്യപ്പന്‍ തന്നെ വെച്ചതാവാം. സംസാരിക്കുന്നതിനും ഒരു നിലവാരം വേണമല്ലോ – സംന്യാസം എന്താണെന്ന് അറിയാത്ത ഭോഗിയായ ഒരുവനോട് സംസാരിക്കാന്‍ അയ്യപ്പന്‍ എന്ന യോഗിയായ സര്‍വസംഗപരിത്യഗിക്ക് ബുദ്ധിമുട്ട് തോന്നിയിരിക്കാം. ആയതിനാല്‍ തന്‍റെ അതിഥികള്‍ക്ക് ഒരു മാനദണ്ഡം കല്‍പ്പിച്ചുകൊടുത്തു എന്നും കരുതാം.

അയ്യപ്പദര്‍ശനം:
ഇഹലോക സുഖഭോഗങ്ങള്‍ വെടിഞ്ഞു വനമേറിയ മണികണ്ഠനെക്കാണാനും ചിലപ്പോഴെങ്കിലും ഭരണപ്രശ്നങ്ങളിലോ ആദ്ധ്യാത്മികകാര്യങ്ങളിലോ അഭിപ്രായമാരായാനും പന്തളം രാജാവും പുത്രനും, മണികണ്ഠന്‍റെ വാസസ്ഥലമായ ശബരിമലയില്‍ എത്തിയിരിക്കാം – ഒപ്പം യോഗിയായ തങ്ങളുടെ പ്രിയ രാജകുമാരനെ ദര്‍ശിക്കാന്‍ പന്തളം രാജ്യനിവാസികളും. സംന്യാസം സ്വീകരിച്ചു കൊടുംകാടിനുള്ളില്‍ തന്‍റെ  ശാസ്താസേവ (ചാത്തന്‍സേവ)യും നൈഷ്ടികബ്രഹ്മചര്യവുമായി കഴിഞ്ഞിരുന്ന അയ്യപ്പന്‍ യുവതികളെ തന്നെ കാണുന്നതില്‍ നിന്നും വിലക്കിയിരിക്കാം. ഒരു യഥാര്‍ത്ഥ സന്യാസി/ബ്രഹ്മചാരി സ്ത്രീ സംസര്‍ഗം ഒഴിവാക്കുന്നതില്‍ അത്ഭുതം ഒന്നും ഇല്ല. മാത്രമല്ല കൊടുംകാടിനുള്ളില്‍ കഴിയുന്ന അയ്യപ്പനെ കാണാന്‍ സ്ത്രീകളെ കൊണ്ടുപോകേണ്ട ആവശ്യം അന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇന്നത്തെപ്പോലെ പമ്പവരെ കാറില്‍ ചെന്നിറങ്ങി അവിടുന്ന് 5 കിലോമീറ്റര്‍ ഡോളിയില്‍ / നടന്നു ശബരിമല സന്നിധാനത്തില്‍ എത്താന്‍ അന്ന് സാധിച്ചിരുന്നില്ല. നിലക്കലിനും വളരെമുന്‍പേതന്നെ നിബിഡമായ വനഭൂമിയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ച് കുറഞ്ഞത് 40 കിലോമീറ്റര്‍ നടക്കേണ്ടിയിരുന്നു. കുതിരപ്പുറത്തുപോകാമെന്ന് വെച്ചാല്‍ പമ്പക്കുശേഷം കരിമല, നീലിമല, തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളില്‍ കുതിരക്ക് പോകാന്‍ കഴിയില്ല – അക്കാലത്ത് അതിനിബിഡമായ വനപ്രദേശമായിരുന്നു ശബരിമല വനഭൂമി. ആന, കരടി, പുലി, ചെന്നായ്, പെരുമ്പാമ്പ്‌, കാട്ടുപോത്ത് എന്നിവ ധാരാളമായുണ്ടായിരുന്ന വനമായിരുന്നു അത്. കുതിരയെ കെട്ടിയിട്ടിട്ടു പോയാല്‍ തിരികെവരുമ്പോള്‍ എല്ലുപോലും ബാക്കിയുണ്ടാവില്ല. അങ്ങനെ പൂര്‍ണമായും അപകടകരമായ വനമേഖലകളില്‍ സ്ത്രീകളുമായുള്ള യാത്ര തികച്ചും അപകടകരവും തന്മൂലം നിരുല്‍സാഹപ്പെടുത്തേണ്ടിയിരുന്നതും  തന്നെയായിരുന്നു.

സ്ത്രീപ്രവേശനം:
ശ്രീധര്‍മശാസ്താ ക്ഷേത്രത്തില്‍ സ്ത്രീകള്‍ക് പോകാം. അയ്യപ്പദര്‍ശനം ആണ് പ്രശ്നം. അയ്യപ്പന്‍ എന്ന യോഗി അക്കാലത്ത് തനിക്ക് കാണാന്‍ താത്പര്യമില്ലാത്ത ആളുകള്‍ അപകടകരമായ ചുറ്റുപാടില്‍ തന്നെക്കാണാന്‍ എത്തുന്നത് ആവശ്യമില്ലാത്ത കാര്യമാണ് എന്ന് പറഞ്ഞിരിക്കാം. അയ്യപ്പന്‍റെ (ശാസ്താവിന്‍റെയല്ല) സ്ത്രീവിരുദ്ധതയില്‍ അസാംഗത്യം ഒന്നുമില്ല. അത് അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ വ്യക്തിപരമായ ഇഷ്ടംമാത്രം. ഇന്നും കേരളമാകെയുള്ള ശാസ്താക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ സ്ത്രീകള്‍ക്ക് പ്രവേശനമുണ്ട്. അപ്പോള്‍ പ്രശ്നം അയ്യപ്പനാണ് – ശാസ്താവിനല്ല. ബ്രഹ്മചാരിയായ അയ്യപ്പന്‍ ശാസ്താവില്‍ ലയിച്ചു – എന്നു വിശ്വസിക്കുന്നതിനാല്‍ സ്ത്രീ വിരുദ്ധത ശബരിമലയില്‍ നിലനില്‍ക്കുന്നു.

അയ്യപ്പന്‍ എന്ന മഹായോഗിയും വീരനുമായ രാജകുമാരന്‍റെ കഥകേട്ട കുട്ടികള്‍ അച്ഛന്‍റെകൂടെ വല്ലപ്പോഴും ദര്‍ശനത്തിന് വന്നിരിക്കാം. ഒരു ബ്രഹ്മചാരി സ്ത്രീ സംസര്‍ഗം ഒഴിവാക്കിയിരുന്നു എന്ന് വിശ്വസിക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടില്ല. എന്നാല്‍, പ്രായമായ സ്ത്രീകളെ അമ്മയേപ്പോലെയും ചെറിയ കുട്ടികളെ ആണ്‍-പെണ്‍ ഭേദമില്ലാതെ വാത്സല്യത്തോടെ അദ്ദേഹം പെരുമാറിയിരിക്കാം. ധീരനും കുലീനനും ത്യാഗിയും ആയ ഒരു മനുഷ്യന്‍ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പെരുമാറിയിരുന്നു എന്ന്‍ അനുമാനിക്കാവുന്നതെയുള്ളൂ…ഇതിനൊന്നും അവിശ്വസനീയമായ കെട്ടുകഥകളുടെ പര്യാവരണത്തിന്‍റെ ആവശ്യമില്ല. അയ്യപ്പനെ ദൈവമാക്കുമ്പോഴാണ് ബുദ്ധിക്കുനിരക്കാത്ത കാര്യങ്ങള്‍ തൊണ്ടതൊടാതെ വിഴുങ്ങേണ്ടി വരുന്നത്.

അയ്യപ്പന്‍ പണ്ടെങ്ങോ മരിച്ചുപോയ സംന്യാസിയായ ഒരു വ്യക്തിയാണെന്നും, ഇപ്പോള്‍ ശബരിമലയിലുള്ളത് ശാസ്താക്ഷേത്രമാണെന്നുമിരിക്കെ, വിവാദങ്ങള്‍ ഒക്കെ അനാവശ്യവും കാലത്തിനു നിരക്കാത്തതും ആണെന്ന് കരുതേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

**************************************************************************************

ചില ചരിത്ര ചിന്തകള്‍:
കാവും, തറയില്‍ തിരികൊളുത്തലും മറ്റുമല്ലാതെ കേരളത്തില്‍ അടച്ചുകെട്ടിയ ക്ഷേത്രങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിട്ടുതന്നെ 900-ല്‍ പരം വര്‍ഷങ്ങളേ ആയിട്ടുള്ളൂ. ഗുരുവായൂര്‍ ക്ഷേത്രമൊക്കെ ദേവഗുരുവായ ബ്രഹസ്പതി ദ്വാപരയുഗത്തിന്‍റെ അവസാനം സ്ഥാപിച്ചതാണ് എന്നൊക്കെ വിശ്വസിക്കുന്ന ഭക്തര്‍ക്ക് എന്‍റെ നല്ലനമസ്കാരം. (യുഗാബ്ദം അയ്യായിരത്തിഇരുനൂറ് ആവുന്നു – അന്ന് കേരളത്തില്‍ നല്ല നായാടിയല്ലാതെ ഇപ്പറഞ്ഞ നമ്പൂതിരിമാരോ അമ്പലംപണിയാന്‍ തക്ക അറിവുള്ള തച്ചന്മാരോ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല) – അയ്യപ്പനെക്കുറിച്ചുള്ള ലേഖനം ആയതിനാല്‍ ഗുരുവായൂര്‍ ചരിത്രം നിര്‍ത്തുന്നു.

ക്രി. വ. ആറാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ പ്രബലരായിരുന്ന പാണ്ഡ്യന്മാര്‍ ഒന്‍പതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ചോളരാജാക്കന്മാരുടെ അധിനിവേശത്തില്‍ ബലക്ഷയം സംഭവിച്ചതായിട്ടാണ് ചരിത്രം പറയുന്നത്. പിന്നീട് പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ നഷ്ടപ്രതാപം വീണ്ടെടുത്തു എന്നും നാം ചരിത്രത്തില്‍ പഠിക്കുന്നു. അപ്പോള്‍ ചോളന്മാരുടെ ആക്രമണത്തില്‍ നാടുവിട്ട പാണ്ഡ്യരാജകുടുംബം പന്തളത്ത് സ്വരൂപം രൂപീകരിക്കുന്നത് ഒന്‍പതാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ ആയിരിക്കാം. പിന്നീട് അയ്യപ്പന്‍റെ കാലം പത്തോ പതിനൊന്നോ നൂറ്റാണ്ടില്‍ ആയിരിക്കാം. മുസ്ലിങ്ങള്‍ കേരളത്തില്‍ വാസമുറപ്പിച്ച ശേഷമാണ് അയ്യപ്പന്‍ ജനിച്ചത് –ഉറ്റമിത്രം ഒരു മുസ്ലിം ആയിരുന്നു. കേരളത്തിലെ നമ്പൂതിരി സമുദായം വടക്കേഇന്ത്യയില്‍ നിന്നുള്ള   ആര്യ-ബ്രാഹ്മണന്മാരുമായി ഇടകലര്‍ന്ന്‍ വൈഷ്ണവ ശൈവ ആരാധനാമൂര്‍ത്തികളും പുരാണങ്ങളും കേരളത്തില്‍ പ്രബലമാകുന്ന ഒരു കാലഘട്ടമാവാം അയ്യപ്പന്‍റെത് എന്നും നമുക്ക് അനുമാനിക്കാം – കാരണം അയ്യപ്പന്‍റെ ആരാധനാമൂര്‍ത്തി ദ്രാവിഡദൈവമാണ്. എന്നാല്‍ അയ്യപ്പന്‍ മോഹിനിയുടെയും ശിവന്‍റെയും പുത്രനായ്‌ ഐതിയങ്ങളും. അല്ലാതെ പുരാണങ്ങളിലെ പാലാഴികടഞ്ഞ അമൃത്‌ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരാന്‍ അസുരന്മാരെ പറ്റിക്കാന്‍ അവതാരമെടുത്ത മോഹിനിയില്‍ ശിവന് അനുരാഗം തോന്നി ഉണ്ടായ പുത്രന്‍, യുഗങ്ങളോളം കൈക്കുഞ്ഞായിരുന്ന് പമ്പയാറിന്‍റെ തീരത്ത് പന്തളത്ത് രാജാവിന്‍റെ മകനായി ജനിക്കാന്‍ പാകത്തിന് വന്നു എന്നൊക്കെപ്പറഞ്ഞാല്‍…

 

ആചാരങ്ങള്‍ – ഉരുവായ കാരണവും കാലഹരണപ്പെട്ടവയും: സാമൂഹികമായ പ്രതിഫലനങ്ങള്‍
1. സ്ത്രീകളുടെ ആര്‍ത്തവവും ക്ഷേത്ര അശുദ്ധിയും:
കേരളത്തില്‍ ക്ഷേത്രാചാരങ്ങള്‍ നിലവില്‍ വന്ന കാലത്ത് നിറമുള്ള വസ്ത്രങ്ങളോ, തീണ്ടാരിത്തുണികളോ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഉണ്ടാവുന്ന ആര്‍ത്തവത്തെ മറക്കനാവുന്ന തരത്തിലുള്ളതായിരുന്നില്ല. നമ്പൂതിരിമാരില്‍ പൊതുവേയുള്ള താന്‍പോരിമ, സ്ത്രീകളെ അത്തരം അവസരങ്ങളില്‍ ക്ഷേത്രത്തിനു പുറത്താക്കുന്നതില്‍ വിജയിച്ചു. തങ്ങള്‍ രണ്ടാംതരം മനുഷ്യര്‍ ആണെന്നുള്ള ബോധം സ്ത്രീകളില്‍ വളര്‍ത്തുന്നതിനും അങ്ങനെ അവരുടെമേല്‍ മാനസികമായി ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനും പുരുഷാധിപത്യം കൊടികുത്തി വാണിരുന്ന പ്രാചീന ഉപരിവര്‍ഗ്ഗ സമൂഹം കൊണ്ടുവന്ന അടവുകളില്‍ ഒന്നായിരുന്നു ഈ വിശ്വാസം. ആര്‍ത്തവകാലത്ത് ഭാരമേറിയ റൈഫിളും തൂക്കി പരേഡ് പോലും ചെയ്യുന്ന വനിതാ പോലീസുകാരും പട്ടാളക്കാരും ഉള്ള ഈക്കാലത് ഈ കാലഹരണപ്പെട്ട ആചാരങ്ങള്‍ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതാണ്.

  1. ശബരിമല നോയമ്പ് കാലഘട്ടത്തില്‍ സ്വന്തം കുടുംബത്തില്‍ പോലും സ്ത്രീകള്‍ക്കുള്ള തീണ്ടിക്കൂടായ്മ – രണ്ടാംതരം പൌരന്‍ ?
    ശബരിമലക്ക് പോകാന്‍ മുദ്രധരിച്ച (മാലയിട്ട) ഒരു സ്വാമി/മാളികപ്പുറം ഉള്ള വീട്ടില്‍ തീണ്ടാരിയായ പെണ്ണിന്‍റെ അവസ്ഥ വളരെ ദയനീയമാണ്. അവള്‍ക്ക് സ്വാമി നടക്കുന്ന വഴി നടക്കാനുള്ള അവകാശം പോലുമില്ല. അവള്‍ സ്പര്‍ശിച്ചതെല്ലാം സ്വാമിക്ക് നിഷിദ്ധം. (ഈ സ്വാമി/മാളികപ്പുറം സ്വന്തം മകനോ മകളോ(ചെറിയകുട്ടി) സഹോദരനോ അച്ഛനോ പ്രായമായ അമ്മയോ മുത്തച്ഛനോ മുത്തശ്ശിയോ ആണ് എന്നതാണ് Divine Tragedy). തന്‍റെ നിയന്ത്രണത്തിലല്ലാത്ത ഒരു പ്രതിഭാസത്തിന് താന്‍ ദൈവത്തിന്‍റെ മുന്‍പില്‍ തെറ്റുകാരിയാവുമോ എന്ന ഭയത്തില്‍ ഒതുങ്ങിക്കൂടാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ട ഇരുപത്തിഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ സ്ത്രീകളുടെ അവസ്ഥയെ എന്തുപേരിട്ടു വിളിക്കണം?
    ഇതോടൊപ്പം എന്‍റെ ഒരു സ്മരണകൂടി  കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കട്ടെ. എന്‍റെ പേരമ്മക്ക് ശബരിമലക്ക് പോകണം എന്നത്  വലിയ ഒരു ആഗ്രഹമായിരുന്നു. “ചെറുപ്പത്തില്‍ എന്‍റെ അച്ഛന്‍ എന്നെ കൊണ്ടുപോയില്ല പ്രായമാകുമ്പോള്‍  പോകാമായിരിക്കും …” എന്ന്‍ പേരമ്മ എന്‍റെ കുട്ടിക്കാലത്ത് പറയുന്നത് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാല്‍ പ്രായമായപ്പോള്‍ സന്ധിവാതമാണ് പേരമ്മയെ കാത്തിരുന്നത്. കഴിഞ്ഞവര്‍ഷം പേരമ്മ അന്തരിച്ചു. എന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ കണ്ടിട്ടുള്ള  ഏറ്റവും വലിയ ഭക്ത പേരമ്മതന്നെയാണ്. അത്തരം ഭക്തയായ ഒരുസ്ത്രീക്ക് ശബരിമല അപ്രാപ്യമായിത്തന്നെ നിലകൊള്ളാനുള്ള  കാരണം ഈ സ്ത്രീ വിരുദ്ധ നിലപാട് തന്നെയാണ്.
  2. ക്ഷേത്രപ്രവേശന വിളംബരവുമായി കൂട്ടി വായിക്കുക:
    മനുഷ്യരേ മറ്റുചില മനുഷ്യര്‍ (?) പട്ടികളെക്കാള്‍ താഴെക്കണ്ടിരുന്ന ഒരു ഇരുണ്ട കാലഘട്ടത്തിന്‍റെ തിരശീലവീണിട്ട് കാലമേറെയായിട്ടില്ല. (ഇപ്പോഴും തെരുവ് പട്ടികളെ മനുഷ്യര്‍ക്ക്‌ മേലേ കാണുന്ന ദന്തഗോപുരവാസികളെ വെറുതേ സ്മരിക്കുന്നു… 😛 ). 1936 –ല്‍ ശ്രീ ചിത്തിരതിരുനാള്‍ മഹാരാജാവ് ക്ഷേത്രപ്രവേശനവിളംബരം നടത്തിയിട്ടും ഇന്നും ഒരു നൂറ്റാണ്ട് മുന്‍പത്തെ മാനസികാവസ്ഥയില്‍ കഴിയുന്ന ചിലരെങ്കിലും ഉണ്ടെന്നു പറയേണ്ടി വരുന്നത് നമ്മുടെ സാംസ്കാരിക അധ:പതനം തന്നെയാണ്. ആ കാലഘട്ടത്തിലെ ചെറുമനും പുലയനും പാണനും ഈഴവനും പറയനും അനുഭവിച്ച വേദന ഇന്നത്തെക്കാലത്ത് ഒരു സ്ത്രീ “സ്വന്തം വീട്ടില്‍” അനുഭവിക്കേണ്ടിവരുന്ന അവസ്ഥ എത്ര മോശമാണ്? കുറഞ്ഞപക്ഷം പഴയ നിയമത്തിലെ അധകൃതര്‍ക്ക് സ്വന്തം വീട്ടില്‍ തീണ്ടല്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
  3. #ReadyToWait -ലെ യുക്തിരാഹിത്യം:
    ചില ഭക്തകള്‍ #ReadyToWait എന്ന ബാനറും പിടിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന ഫോട്ടോകള്‍ ഫേസ്ബുക്കില്‍ കാണാനിടയായി. ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ സ്ത്രീ എന്നൊക്കെ വീമ്പിളക്കുന്നതും കണ്ടു. ചുണ്ടില്‍ ലിപ്സ്റ്റിക്കും ഫേഷ്യല്‍ ചെയ്ത മുഖവും ജീന്‍സും സ്മാര്‍ട്ട്‌ഫോണും ഒക്കെക്കൊണ്ട്‌ നിങ്ങള്‍ ആധുനിക കാലഘട്ടത്തിലെ സ്ത്രീകളായി എന്നു കരുതുന്നുവോ സഹോദരിമാരേ? ചിന്തയേ നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്ക് പിന്നില്‍ വിട്ട് ഈ നൂറ്റാണ്ടിന്‍റെ വേഷമണിഞ്ഞാല്‍ നിങ്ങള്‍ ആധുനികര്‍ ആകുമോ?
  4. ശബരിമലയിലെ അവസാനവാക്ക്:
    ഏത് ക്ഷേത്രത്തിലെയും അവസാനവാക്ക് തന്ത്രി ആണെന്ന് “തന്ത്രി” പറയുന്നു. (ഞാന്‍ മഹാനാണെന്ന് ഞാന്‍ പറയുന്നു). അതിനെ ചുമലിലേറ്റി ചില നേതാക്കന്മാരും അവര്‍ പറയുന്ന മണ്ടത്തരങ്ങള്‍ക്ക് ചെവികൊടുക്കാന്‍ ചിന്താശക്തിനഷ്ടപ്പെട്ട ചില ഭക്തന്മാരും. നേതാക്കന്മാര്‍ക്കും ബ്രാഹ്മണവര്‍ഗത്തിനും ഇത്തരം ആചാരങ്ങളും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും നിലനിന്നാലേ നിലനില്‍പ്പുള്ളൂ. തന്‍റെ തന്നെ താല്പര്യങ്ങള്‍ ഒരു വിളക്ക് കത്തിച്ചുവെച്ച് വെറ്റിലയോ കവടിയോ നോക്കി അത് ഈശ്വരന്‍റെ ഹിതം ആണെന്ന് പറയുന്നവരെ മനസിലാക്കാനുള്ള സാമാന്യബോധം ഈ നൂറ്റാണ്ടിലും ജനങ്ങള്‍ ആര്‍ജിച്ചിട്ടില്ല എന്നത് ലജ്ജാവഹമാണ്. ഈ ലേഖനം ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ അനാചാരങ്ങളെക്കുറിച്ചല്ലാത്തതിനാല്‍ ഈ വിഷയത്തില്‍ അധികം പറയുന്നില്ല.
  1. മാനസികമായ അടിമത്തം
    എണ്‍പത് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് (1936) ക്ഷേത്രപവേശനത്തിന് അനുവാദം കിട്ടിയിട്ടും തങ്ങളെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ച “അമ്പലം സവര്‍ണര്‍ക്കുള്ളതാണ്, തങ്ങള്‍ അമ്പലത്തില്‍ പ്രവേശിച്ചാല്‍ ഈശ്വരകോപം ഉണ്ടാവും” എന്ന വിശ്വാസത്തെ മുറുകെപ്പിടിച്ച്‌ അമ്പലത്തില്‍ കയറാത്ത ദളിതര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഈ സഹോദരിമാര്‍ അവരെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്നു. മാനസികമായ അടിമത്തം ആണ് ഏറ്റവും വലിയ തടവറ.
    അന്ന്‍ അമ്പലത്തില്‍ പോകാന്‍ മടിച്ച ദളിതരുടെ മക്കളും കൊച്ചുമക്കളുമൊക്കെ ഇന്ന്‍ മറ്റെല്ലാവരെയും എന്നപോലെ അമ്പലത്തില്‍ കയറുന്നു. അത് കാണുമ്പോള്‍ അന്ന് ദളിതരെ “എന്ത് വിളംബരം നടന്നാലും ഒരു അധ:കൃതനെ അമ്പലത്തില്‍ കയറ്റില്ല” എന്നുപറഞ്ഞ് അമ്പലത്തിനുചുറ്റും കാവല്‍ നിന്നിരുന്ന സവര്‍ണന്‍റെ കൊച്ചുമക്കള്‍ക്ക് ഒന്നും തോന്നുന്നുമില്ല. കാരണം കാലം മാറി. അന്ന് കാവല്‍ നിന്ന സവര്‍ണനെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന ചിലരെ ശബരിമല വിഷയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് സോഷ്യല്‍മീഡിയകളില്‍ കാണുകയുണ്ടായി. “നാണമില്ലേ മനുഷ്യാ നിങ്ങള്‍ക്ക്? ഇത്ര അവിവേകിയാകാന്‍ അങ്ങനെ കഴിയുന്നു ?” എന്ന ചിന്ത അതിന്‍റെ പാരമ്യത്തില്‍ എത്തിയതിന്‍റെ ഫലമാണ് ഈ ലേഖനം. ദൈര്‍ഘ്യമേറി എന്നറിയാം എങ്കിലും പറയേണ്ടകാര്യങ്ങള്‍ ഇത്രയേറെ ഉണ്ടായിരുന്നു…

    മലകയറാന്‍ ശേഷിയുള്ളവര്‍ കയറട്ടെ – സ്ത്രീയായാലും പുരുഷന്‍ ആയാലും. കാലം മാറുകതന്നെ ചെയ്യും – ആരൊക്കെ എതിര്‍ത്താലും.

അവകാശങ്ങളും കടമകളും

Logosമനുഷ്യരുടെ ഒരു പൊതുസ്വഭാവമാണ്‌ താന്‍ ഒരു ഇരയാണ് എന്നു സ്ഥാപിച്ചെടുക്കുവാനുള്ള ത്വര.

എത്ര നല്ല അവസ്ഥയിലാണെങ്കിലും താന്‍ സഹതാപം അര്‍ഹിക്കത്തക്ക വിധം ദയനീയാവസ്ഥയിലാണെന്നും അതിനു കാരണം താനല്ല മറ്റ് പലതും/പലരും ആണെന്നും സ്ഥാപിക്കാനുള്ള ഒരു വ്യഗ്രത അവനിലുണ്ട്.

താന്‍ ചെയ്യാനുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ കൃത്യമായി ചെയ്യാതെ തനിക്ക് കിട്ടാനുള്ളത് വലിയ കാര്യമായി കൊണ്ടുനടക്കുന്ന പ്രവണതയും ഇതോടു ചേര്‍ത്തു വായിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആളുകള്‍ (പ്രത്യേകിച്ച് കേരളീയര്‍) ബോധവാന്മാരാണ് എങ്കിലും കടമകളെക്കുറിച്ച് സൗകര്യപൂര്‍വ്വം മറക്കുന്നു എന്നതും ഒരു ദയനീയ സത്യമാണ്. പ്രായമായ മാതാപിതാക്കളില്‍ നിന്നു കിട്ടാവുന്നത് മുഴുവന്‍ ഊറ്റിയ ശേഷം അനാഥാലയങ്ങളില്‍/റോഡില്‍/ആരാധനാലയങ്ങളില്‍ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് ഇതിനോട് ചേര്‍ത്തു വായിക്കാം.

vote-cartoon1ഇത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞത് ഇലക്ഷനിലേക്ക് വരുവാന്‍ വേണ്ടിയാണ് – നാം നമ്മുടെ രാജ്യം നമുക്ക് തരുന്ന/തരേണ്ടിയിരിക്കുന്ന സേവനങ്ങളെക്കുറിച്ച് വാചാലരാകുന്നു. എന്നാല്‍ നമ്മുടെ രാജ്യം ആരാണ് ഭരിക്കുന്നത് – എല്ലാ അര്‍ത്ഥത്തിലും ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ജനാധിപത്യ രാജ്യമായ ഇന്ത്യയുടെ ഭരണം നിയന്ത്രിക്കേണ്ടത്, പൌരന്മാര്‍ എന്ന നിലയില്‍ നമ്മുടെ തന്നെ കടമയാണ്.

“ഓ ഞാന്‍ വോട്ട് ചെയ്താലും ഇല്ലെങ്കിലും അയാളേ ജയിക്കൂ …”
“നമ്മുടെ നാട് നന്നാവില്ല…”
“എന്തിനാ മെനക്കെട്ട് അവിടെ വരെപ്പോയി ക്യൂ നിന്നു കഷ്ടപ്പെട്ട് ഇവനൊക്കെ വോട്ട് ചെയ്യുന്നത്?”


ഇനിയുമുണ്ട് എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത നിഷേധചിന്തകള്‍… നിങ്ങളുടെ നിഷേധമനോഭാവത്തിന്‍റെ (Negative Attitude) പ്രതിഫലനമാണ് നിങ്ങളെ ഭരിക്കുന്ന – എന്നാല്‍ നിങ്ങളെ നിഷേധിക്കുന്ന ജനപ്രതിനിധി. നിങ്ങള്‍ Positive ആകുമ്പോള്‍ നിങ്ങളുടെ പ്രതിനിധിക്കും അങ്ങനെ ആയേ തീരൂ.

voteനിങ്ങള്‍ക്ക് നിങ്ങളെ/ നമ്മുടെ രാജ്യത്തെ ഭരിക്കുന്നവരെ തെരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള അവകാശം ഉണ്ടെന്നിരിക്കെ, നിങ്ങള്‍ അത് വിനിയോഗിക്കാതെ, നിങ്ങളുടെ കടമ ചെയ്യാന്‍ വിമുഖരാകുമ്പോള്‍, അനര്‍ഹരായ ആളുകള്‍ അധികാരത്തിലേറുന്നു. നിങ്ങളുടെ, അഥവാ രാജ്യത്തിന്‍റെ സമ്പത്ത് അവര്‍ കൊള്ളയടിക്കുന്നു…

ഓര്‍മിക്കുക – “എവിടെ മാലാഖമാര്‍ കടന്നു ചെല്ലാന്‍ മടിക്കുന്നോ, അവിടം ചെകുത്താന്മാര്‍ താവളമാക്കുന്നു.”

ഇനി ആരും യോഗ്യരല്ല എന്നു നിങ്ങള്‍ കരുതുന്നു എങ്കിലോ?
ഇത്തവണ മുതല്‍ ഇലക്ഷന്‍ കമ്മീഷന്‍ വോട്ടിംഗ് മിഷീനില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന പുതിയ സംവിധാനം ആണ് None Of The Above (NOTA) ബട്ടന്‍. ഇലക്ഷനില്‍ നിങ്ങളുടെ മണ്ഡലത്തില്‍ മത്സരിക്കുന്ന ഒരാള്‍ പോലും നിങ്ങള്‍ക്ക് അഭികാമ്യനല്ല എങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് NOTA ഉപയോഗിക്കാം. NOTA യുടെ പരിമിതികളെ ഞാന്‍ തന്നെ മുമ്പ് പരിഹസിച്ചിട്ടുണ്ട്– എന്നാല്‍ ഇപ്പോഴും ആ പരിഹാസം മനസ്സിലുണ്ടെങ്കിലും, ആ എല്ലാക്കുറവുകളോടും കൂടിത്തന്നെ NOTA ഒരു വലിയ പ്രതീക്ഷ കൂടിയാണ്- ഒരു ചെറിയ ചുവട് വെയ്പ്പ്- ഇനിയും ഇമ്പ്രൂവ് ചെയ്‌താല്‍, ആ വോട്ടുകള്‍ക്ക് കൂടി അര്‍ഹിക്കുന്ന പരിഗണന ലഭിച്ചാല്‍ – അതൊരു മികച്ച സാധ്യത തന്നെയാണ്.

people-powerപല വന്മരങ്ങളും കടപുഴകാന്‍ നിങ്ങളുടെ വോട്ട് മതിയാകും. പല അഴിമതികളുടെയും അടിവേരറുക്കാന്‍ നിങ്ങള്‍ അര്‍ഹരായ ആളുകളെ തെരഞ്ഞെടുത്താല്‍ മാത്രം മതിയാകും- പാര്‍ട്ടിയെക്കാള്‍ നല്ല വ്യക്തികള്‍ക്ക് വിജയം ഉറപ്പാക്കുന്ന (അത് ഒരു സ്വതന്ത്രനോ പുതുമുഖമോ ആണെങ്കില്‍ പോലും…) ഒരു സിസ്റ്റത്തില്‍ അഴിമതി ഒരു പരിധിവരെ തൂത്തെറിയപ്പെടും. അന്ധമായ പാര്‍ട്ടി വിധേയത്വവും അന്ധമായ പാര്‍ട്ടി വിരോധവും മനുഷ്യന്‍റെ ചിന്താശേഷിയെ നശിപ്പിക്കും.

കൊടുത്ത അവസരം വിനിയോഗിക്കാതെ ഒരവസരം കൂടിത്തരൂ എന്നു പറയുന്നവരോട് “പോയിപ്പണിനോക്കെടാ…” എന്ന്‍ വോട്ട് വഴി പറയുന്നതാണ് നല്ലത്. നമുക്ക് ഇവനല്ലെങ്കില്‍ വേറെ ആളുണ്ട് എന്ന സത്യം അവരും അറിയട്ടെ. പിഴച്ചവനെ നന്നാക്കിയെടുക്കാനും വീണ്ടും ഒരു ഒരു അവസരം കൂടിക്കൊടുക്കാനും  അവന്‍ നമ്മുടെ കുടുംബത്തിലെ ആളൊന്നും അല്ലല്ലോ. അഥവാ അങ്ങനെ ആണെങ്കില്‍ത്തന്നെ അങ്ങനെ അവനെ നന്നാക്കി പരീക്ഷിക്കാന്‍ ചിലവാക്കാന്‍ ഈ രാജ്യത്തെ സ്വത്ത്‌ മുഴുവന്‍ നമ്മുടെതും അല്ലല്ലോ.

പാര്‍ട്ടികളുടെ ഹിഡന്‍ അജണ്ടകളെയും പൊള്ളത്തരങ്ങളെയും ഞാന്‍ പരിഹസിച്ചിട്ടുണ്ട്. പാര്‍ട്ടികള്‍ക്കുപരിയായി വ്യക്തികളെ നോക്കി വോട്ട് ചെയ്യുക – നല്ല ആളുകളെ തെരെഞ്ഞെടുക്കുക – എന്നതാണ് നമുക്ക് നമ്മുടെ രാജ്യത്തോടും നമ്മുടെ പിന്‍ തലമുറയോടും നമ്മളോട് തന്നെയും ചെയ്യാവുന്ന വലിയ കാര്യം.

പൌരബോധം ഉണ്ടായിരിക്കുക എന്നത് വലിയൊരു കാര്യം തന്നെ ആണ്. നിങ്ങളുടെ വോട്ട് ശരിയായി വിനിയോഗിക്കൂ.

കൊടുക്കുന്നവനും വാങ്ങുന്നവനും

albert-einstein-success-value-large“കര്‍മണ്യേവാധികാരസ്തേ
മാ ഫലേഷു കദാചന:”

സാധാരണ ഗതിയില്‍, ഒരു ബിസിനസ് ഡീല്‍ അല്ലാത്ത ഏതിലും (പ്രത്യേകിച്ച് കുടുംബം, വ്യക്തിബന്ധങ്ങള്‍… മുതലായവയില്‍) നല്‍കുന്നവന്‍ എന്നും നല്‍കിക്കോണ്ടേ ഇരിക്കണം എന്ന് വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. വാങ്ങുന്നവന്‍ എന്നും വാങ്ങാന്‍ തയ്യാറായും കാണപ്പെടുന്നു. ഈ പ്രക്രിയ എന്നുമെന്നും തുടര്‍ന്നു പോകേണ്ടതാണ് എന്നാണ് മിക്കവാറും ആളുകളുടെ ചിന്ത. കൊടുക്കുന്നവന്‍റെ നല്‍കാനുള്ള കപ്പാസിറ്റിയോ, മാനസികാവസ്ഥകളോ പലപ്പോഴും വിസ്മരിക്കപ്പെടുന്നു…

“എന്താ അവന് തന്നാല്‍? ഉണ്ടായിട്ടല്ലേ ചോദിക്കുന്നത്…”
എന്ന ചിന്ത ആണ് പലരെയും ഭരിക്കുന്നത്… എന്നാല്‍ താന്‍ അവനില്‍ നിന്നും വാങ്ങാന്‍ യോഗ്യനാണോ? അല്ലെങ്കില്‍ അവന്‍ പണ്ട് ചെയ്തതിന് താന്‍ എന്ത് പ്രത്യുപകാരം ചെയ്തു തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങള്‍ വിസ്മരിക്കപ്പെടുന്നു.

നല്‍കുന്നവന്‍ തന്‍റെ പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തില്‍ “സ്ഥിരം പരാദജീവിക്ക്” എപ്പോഴെങ്കിലും അയാള്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന ഒരു കാര്യം ചെയ്യാന്‍ വിട്ടുപോയി എങ്കില്‍, ദാതാവ്, ഇതുവരെ ചെയ്തിരുന്ന എല്ലാ നല്ല കാര്യങ്ങളും ഒറ്റ നിമിഷത്തില്‍ വിസ്മരിക്കപ്പെടുന്നു. ദാതാവിന്‍റെ സാമ്പത്തിക, ശാരീരിക, മാനസിക അവസ്ഥകള്‍ ഒന്നും സ്വീകര്‍ത്താവിന്‍റെ വിഷയമല്ല. ഒരു വൈരാഗ്യ ബുദ്ധിയോടെയാണ് പിന്നീട് സ്വീകര്‍ത്താവിന്‍റെ പെരുമാറ്റം- മുന്‍പ് കിട്ടിയ സഹായങ്ങളെ പാടേ മറന്ന്, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വൃത്തികെട്ടവന്‍ ആയി അയാള്‍ ദാതാവിനെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു.

?????????????അതുകൊണ്ട് ദാതാവ് ആകുന്നവര്‍ എപ്പോഴും കരുതിയിരിക്കുക- തിരിച്ച് ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കണ്ട, നന്ദി പോലും – അത് കിട്ടിയാല്‍ കിട്ടി ബോണസ് ആയി കരുതുക…
പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ കുത്തുവാക്കുകള്‍ കേള്‍ക്കാന്‍ കൂടി തയ്യാറായി മാത്രം ദാനം/സഹായം ചെയ്യുക…

പക്ഷെ എങ്കിലും, മറ്റൊരുവന് ചെയ്യുന്ന ദാനം/സഹായം ആണ് നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ മനോഹരമാക്കുന്നത്.
കാരണം സഹായിക്കുന്നവന്‍ / നല്‍കുന്നവന്‍ ആണ് ദൈവം

*****

ബന്ധപ്പെട്ട പോസ്റ്റ്‌: The God ???

ശാസ്ത്രീയ നിഗമനം

laboratory_experiment_bigഎല്ലാ സയന്റിഫിക് തിയറങ്ങളും പ്രൂവ് ചെയ്യുന്നത് പൊതുസമ്മതമായ assumptions നെ അല്ലെങ്കില്‍ മുന്‍പ് ഇതുപോലെ പ്രൂവ് ചെയ്തിട്ടുള്ള തിയറങ്ങളുടെ ബേസില്‍ ആണ്… ഏതെങ്കിലും ഒരു ഫണ്ടമെന്‍റല്‍ തിയറം തെറ്റാണ് എന്നു പിന്നീട് ബോധ്യമാകുമ്പോള്‍ കുഴഞ്ഞുമറിയുന്നത് അതില്‍ കെട്ടിപ്പൊക്കിയ എല്ലാ വളര്‍ച്ചകളുമാണ്…

ഗണിത ശാസ്ത്ര പ്രിന്‍സിപ്പിള്‍സ് ഉപയോഗിച്ച് പോപ്പും ഞാനും ഒരാളാണെന്ന് വരെ ശാസ്ത്രജ്ഞന്‍മാര്‍ അടങ്ങിയ ഒരു സദസില്‍ പ്രൂവ് ചെയ്ത ജീനിയസ് ഉണ്ട്….
അദ്ദേഹം തന്‍റെ സ്പീച്ചിന്‍റെ അവസാനം പറഞ്ഞു- “ശാസ്ത്ര വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ തുറന്ന മനസുള്ളവര്‍ ആയിരിക്കണം…”

*****

ഒരു ഉദാഹരണം നോക്കാം
Searching Books in LibraryNobody is perfect… —————————(Statement 1)

A humble man’s noble thought:
In this huge world, I am nobody ————(Statement 2)

From Statement (1) and (2) -> In this huge world I am perfect
Means, “A humble man with noble thoughts is perfect…”

( വട്ടായതല്ല, Effect of my graduation in Mathematics 
മണ്ടത്തരം എന്നു തോന്നുന്നവരോട് – ഞാനടക്കമുള്ള സയന്‍സ്/ടെക്നോളജി വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ ഈ മെത്തേഡില്‍ പ്രൂവ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന തിയറങ്ങള്‍ എത്രയെന്ന് ചിന്തിച്ചാല്‍…  ഹാവൂ…!!! )

*****

some-good-adviceഏതു ജീനിയസ് പ്രൂവ് ചെയ്ത പ്രിന്‍സിപ്പില്‍ / തിയറം ആണെങ്കിലും അതിലും തെറ്റുണ്ടാവാം… കാരണം അദ്ദേഹം പ്രൂവ് ചെയ്യാന്‍ ഉപയോഗിച്ച മെത്തേഡ് ചിലപ്പോള്‍ തെറ്റാവാം… അദ്ദേഹം പോപ്പ് അല്ല എന്ന് എല്ലാവര്‍ക്കും അറിയാമായിരുന്നു… എന്നാല്‍ അതിനാല്‍ അദ്ദേഹം ഉപയോഗിച്ച മെത്തേഡ് പൂര്‍ണമായും തെറ്റാണ് എന്നല്ല അര്‍ത്ഥം…
ഉപയോഗിക്കേണ്ട മെത്തേഡ് ഉപയോഗിച്ചാലേ ശരിയായ റിസള്‍ട്ട് ലഭിക്കൂ…

പായസം പുട്ടുകുറ്റിയില്‍ ഉണ്ടാക്കാനാവില്ലല്ലോ… പുട്ട് ഉരുളിയിലും…

Blog at WordPress.com.

Up ↑