father-and-baby-girl-1536x1024-131024-ts-175734343-260x260“ആദ്യത്തെ കുഞ്ഞ് വരുമ്പോള്‍ ഭൂമിയില്‍ ഒരു അച്ഛന്‍ കൂടി ജനിക്കുന്നു… അമ്മയും…
അതുവരെ നമ്മള്‍ ധാര്‍ഷ്ട്യം മാത്രം കൈമുതലായുള്ള വെറും “ആണുങ്ങള്‍” മാത്രം… അല്ലെങ്കില്‍ തരള സ്വപ്നങ്ങളെ താലോലിച്ചു കഴിയുന്ന ‘പെണ്ണുങ്ങള്‍’ മാത്രം…
നമ്മളുടെ മനസ്സില്‍ ദൈവം ജനിക്കുന്നത് നമ്മുടെ കുഞ്ഞിനെ കാണുന്ന മുഹൂര്‍ത്തത്തില്‍ ആണ്… 

എന്‍റെ പിതാവ് ദിവംഗതനായ ശ്രീ കെ. എന്‍. രാജപ്പന്‍ നായരുടെ സ്മരണക്കുമുന്‍പില്‍, ഇതുവരെ ജനിച്ച എല്ലാ അച്ഛന്മാര്‍ക്കുമായി…”

*****

“ഞാന്‍ പറയുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ ഒരിക്കല്‍ നിനക്ക് മനസ്സിലാകും… നീ ഒരച്ഛന്‍ ആകുന്ന ദിവസം മുതല്‍ …”
അച്ഛന്‍റെ ഈ ഡയലോഗില്‍ ആയിരുന്നു ഞാനും അച്ഛനും തമ്മില്‍ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്ന ,’അനാവശ്യമായിരുന്നു’ എന്നു പിന്നീട് തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്ന മിക്കവാറും എല്ലാ വാഗ്വാദങ്ങളുടെയും അവസാനം. അന്ന് അച്ഛന്‍ പോയിട്ട് ഒരു ഭര്‍ത്താവ് പോലും അല്ലായിരുന്ന എനിക്ക് അതിനു മാത്രം മറുപടിയില്ലായിരുന്നു. “ഇപ്പോള്‍ മനസിലാകാത്ത എന്താ അന്നു മനസിലാകാന്‍?” എന്ന സംശയം മാത്രം മനസ്സില്‍ വെച്ച്, ഞാന്‍ വാഗ്വാദം അവസാനിപ്പിച്ചിരുന്നത് അച്ഛന്‍റെ ഈ ഒരു പ്രസ്താവനയിലായിരുന്നു. പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുന്ന അച്ഛനും മക്കളും തമ്മിലുള്ള വഴക്കുകള്‍ പലപ്പോഴും
“പതിനെട്ടില്‍ നിന്നു മൂന്നു കുറച്ചാല്‍ കിട്ടുന്ന സംഖ്യയാണ് നമ്മുടെ ഉത്തരം”
“സംഭവം ഒക്കെ ശരി, പക്ഷെ അത് കണ്ടു പിടിക്കേണ്ടത് പത്തിനോട് അഞ്ചു കൂട്ടിയാണ്…”
ഈ രീതിയില്‍ ഉള്ള പ്രശ്നങ്ങള്‍ ആയിരിക്കും… വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോഴേ അന്നത്തെ വാശിയുടെ അര്‍ത്ഥശൂന്യത മനസിലാകൂ…

*****

മക്കള്‍ രസംകൊല്ലികള്‍ ആണെന്ന ആധുനിക തലമുറയുടെ സങ്കല്‍പ്പങ്ങള്‍ ഒട്ടുമില്ലാത്ത ഒരാള്‍ ആയിരുന്നില്ല ഞാനും. “ഒരു കുട്ടി ആകാം, പക്ഷെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് മൂന്നു നാലു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം…” എന്ന ഇന്നത്തെക്കാലത്ത് പൊതുവേ ആരും തെറ്റ് പറയാത്ത ഒരു നിലപാടായിരുന്നു എന്‍റെതും. എന്നാല്‍ വിവാഹശേഷം 9 മാസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞ്, ഞാന്‍ ഒരു അച്ഛന്‍ ആകാന്‍ പോകുന്നു എന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഉണ്ടായ സന്തോഷം അടക്കാനാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. “മൂന്നു- നാലുവര്‍ഷം കഴിഞ്ഞ് …” തുടങ്ങിയ പ്ലാനിംഗ് ചിന്തകളൊന്നും അപ്പോള്‍ മനസ്സിലേക്ക് വന്നില്ല. ഫോണ്‍ എടുത്ത് അമ്മയെ വിളിച്ചു “അമ്മേ, അമ്മ ഒരു മുത്തശ്ശി ആകാന്‍ പോകുന്നു …” എന്ന്‍ വിളിച്ചു കൂവിയ സമയത്ത്, എന്‍റെ യൌവനത്തിന്‍റെ പക്വത കൌമാരത്തിന്‍റെ ഉത്സാഹത്തിനും ആവേശത്തിനും വഴിമാറിക്കൊടുത്തു…
പിന്നീട് കരുതലിന്‍റെയും കാത്തിരുപ്പിന്‍റെയും  എട്ടു മാസങ്ങള്‍ കൂടി…
മൂന്നാം മാസത്തിലെ അള്‍ട്രാസൌണ്ട് സ്കാനിന് ശേഷം എന്‍റെ ഭാര്യ ഡോക്ടറോട് ചോദിച്ചു… “മോളാണോ മോനാണോ” എന്ന്…
“അത് പറയാന്‍ നിയമം എന്നെ അനുവദിക്കുന്നില്ല…” എന്നായിരുന്നു ചിരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള മറുപടി… കൂട്ടത്തില്‍  “നിങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം എന്താണ്?” എന്നുകൂടി കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തു.
“മോളുവേണമെന്നാണ് മഹിയേട്ടന് … പിന്നെ ഏതായാലും ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞല്ലേ…” അവള്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു.
ഡോക്ടര്‍ ചിരിച്ചു… ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല…

*****

“എടാ, ഇപ്പോള്‍ പണ്ടത്തെപ്പോലെ അല്ല. പണ്ടൊക്കെ കുഞ്ഞിനെ സ്കൂളില്‍ ചേര്‍ക്കാറാകുമ്പോഴേക്കും ഒരു പേര് കണ്ടുപിടിച്ചാല്‍ മതിയായിരുന്നു. പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ കുഞ്ഞിന്‍റെ ബര്‍ത്ത് സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റില്‍ തന്നെ പേരു ചേര്‍ക്കണം.” അമ്മ പറഞ്ഞു.
GayathreeDeviഞാന്‍ പറഞ്ഞു “പേരൊക്കെ നേരത്തെ കണ്ടു വെച്ചിട്ടുണ്ട് – ഗായത്രിദേവി… ആദി പരാശക്തിയുടെ പേരാണ്. സരസ്വതിയും ലക്ഷ്മിയും ശക്തിയും ചേര്‍ന്ന ദേവീ രൂപം.
ഗായത്രി എന്നു മാത്രം പറഞ്ഞാല്‍ മന്ത്രം ആണ് – അതല്ല ഉദ്ദേശിച്ചത്. മൂന്നു ദേവീ സങ്കല്‍പങ്ങളും ചേര്‍ന്നത് എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഗായത്രീദേവി എന്നുതന്നെ വേണം…”
“അതുശരി അപ്പോള്‍ മോളാണെന്ന് ഉറപ്പിച്ചോ ? ഇത്രക്ക് വിശദമായി പറയാന്‍…” അമ്മ ചോദിച്ചു.
“മഹിയെട്ടന്‍റെ ആഗ്രഹം പറഞ്ഞു – അത്രതന്നെ…” ഭാര്യ പറഞ്ഞു.
“ആണ്‍കുട്ടി ആണെങ്കിലോ?” ചേച്ചി ചോദിച്ചു.
“നമ്മുടെ മുത്തച്ഛന്‍റെ പേര് ( നാരായണന്‍നായര്‍ ) ചേര്‍ത്ത് ദേവനാരായണന്‍, സൂര്യനാരായണന്‍ എന്ന്‍ രണ്ടു പേര് മനസിലുണ്ട് – പിന്നെ ആര്യന്‍, അനന്തപദ്മനാഭന്‍… പക്ഷെ അതൊന്നും വേണ്ടി വരില്ല.  ഗായത്രീദേവി ആയിരിക്കും…” ഞാന്‍ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ങാ ഏതായാലും ആരോടും പേര് സജസ്റ്റ് ചെയ്യാന്‍ പറയണ്ടല്ലോ – കുഞ്ഞിന്‍റെ അച്ഛനുതന്നെ തീരുമാനം ഉണ്ട്” അമ്മ പറഞ്ഞു.
ഞാന്‍ ചിരിച്ചു “മറ്റെല്ലാ കാര്യത്തിനും എന്നപോലെ…”

*****

‘സൗന്ദര്യവും ആരോഗ്യവും ബുദ്ധിയും സല്‍സ്വഭാവവും ഉള്ള ഒരു മകന്‍ ജനിക്കട്ടെ…’ എന്നാശംസിച്ചവരോടൊക്കെ ഞാന്‍ വിനയത്തോടെ തിരുത്തി – മകള്‍ എന്നു പറയൂ…
‘അച്ഛന്‍റെ പിന്നാലെ നടക്കുന്ന ഒരു സുന്ദരിക്കുട്ടി ഉണ്ടാവട്ടെ…’ എന്നശംസിച്ചവരോട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു ‘നിങ്ങളുടെ നാവ് പൊന്നായിരിക്കട്ടെ…’

എന്‍റെ സുഹൃത്ത് ചോദിച്ചു “എന്താടാ മകള്‍ വേണമെന്ന് ഇത്ര ആഗ്രഹം? മകന്‍ വേണമെന്നല്ലേ കൂടുതല്‍ ആളുകളും ആഗ്രഹിക്കുക?”
ഞാന്‍ പറഞ്ഞു “നമുക്ക് രണ്ടു രീതിയില്‍ സ്നേഹിക്കാം… ഒന്ന് – സാധാരണ സ്നേഹം- അഥവാ തിരിച്ച് എന്തെങ്കിലും പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് ഉള്ള സ്നേഹം – ‘ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ അവനെ സംരക്ഷിക്കും, മകന്‍ എന്‍റെ വാര്‍ദ്ധക്യത്തില്‍ എന്നെ സംരക്ഷിക്കും’ എന്നുള്ള ടിപ്പിക്കല്‍ ഫ്യൂച്ചര്‍ കോണ്‍ഷ്യസ് സ്നേഹം – നല്ലൊരു ഇന്‍വെസ്റ്റ്‌മെന്‍റ് ടു ഫ്യൂച്ചര്‍… അതാണ് മകന്‍ മതി എന്ന ആഗ്രഹം…
എന്നാല്‍ മകള്‍ നാളെ മറ്റൊരാളുടെ കൈ പിടിച്ചു കൊടുക്കാനുള്ള നമ്മുടെ സൗഭാഗ്യമാണ് – പിതാവിന് മകളോട് തോന്നുന്ന സ്നേഹത്തില്‍ കലര്‍പ്പില്ല… പ്യുവര്‍ ആന്‍ഡ്‌ സ്വീറ്റ് ലൈക്‌ നാച്ചുറല്‍ ഹണി. ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതുള്ള സ്നേഹം – ഞാന്‍ അവളെ സ്നേഹിക്കുന്നത് എനിക്ക് സ്നേഹിക്കാന്‍ വേണ്ടി മാത്രമാണ്… അവള്‍ എന്നെ ഭാവിയില്‍ കെയര്‍ ചെയ്യും എന്ന ചിന്ത പോലും അവിടെയില്ല…
മകന്‍ മാത്രം ഉള്ളവര്‍ സ്വാര്‍ത്ഥരാണ് എന്നല്ല ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്, മകന്‍ മതി എന്നു വാശി പിടിക്കുന്നവരുടെ കാര്യമാണ്. മക്കള്‍ ഏതുണ്ടാകുന്നു എന്ന നിയന്ത്രണം നമ്മുടെ കയ്യില്‍ അല്ലല്ലോ- പ്രത്യേകിച്ച് നാച്ചുറല്‍ ബര്‍ത്തില്‍.
മകനെ സ്നേഹിക്കുമ്പോള്‍ നാം നമ്മുടെ അച്ഛനമ്മമാര്‍ക്ക് നമ്മോടുള്ള സ്നേഹം മനസ്സിലാകുന്നു – എന്നാല്‍ മകളെ സ്നേഹിക്കുമ്പോള്‍ നമ്മള്‍ അതിനു പുറമേ നമ്മുടെ ഭാര്യയെ അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും സ്നേഹിച്ചത് കൂടി അറിയുന്നു… പിന്നെ ഇതൊക്കെ ഒരു ആഗ്രഹം ആണ് മോനേ … ദൈവത്തിനറിയാം പിങ്ക് ഓര്‍ ബ്ലൂ എന്ന്. ഹ ഹ…”
ഞാന്‍ ചിരിച്ചു, അവനും…

*****

ജനുവരി 9: അന്ന് തിരുവനന്തപുരത്ത് വെച്ച് എന്‍റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തിന്‍റെ വിവാഹനിശ്ചയം ആയിരുന്നു. ജനുവരി രണ്ടാം ആഴ്ച ഏതു സമയത്തും എന്‍റെ കുഞ്ഞ് പിറക്കാം എന്നതിനാല്‍ ഞാന്‍ മുന്‍പ് തന്നെ ഭാര്യയുടെ ഹോംടൌണ്‍ കൂടി ആയ തലസ്ഥാനനഗരിയില്‍ എത്തിയിരുന്നു. രാവിലെ വാമഭാഗത്തിന് ചെറിയൊരു വയറു വേദന – ഹോസ്പിറ്റലില്‍ ചെന്നു – ഡോക്ടര്‍ പറയുന്നു “ഹേയ് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല, നാളെ രാവിലെ വന്ന് അഡ്മിറ്റ്‌ ആയാല്‍ മതി… നാളെ അല്ലെങ്കില്‍ നാളെകഴിഞ്ഞ് പ്രതീക്ഷിക്കാം…”
സമാധാനമായി – നാളെ രാവിലെ വന്നാല്‍ മതിയല്ലോ…
വിവാഹ നിശ്ചയത്തില്‍ ഒക്കെ ആഘോഷമായി പങ്കെടുത്തു. വൈകുന്നേരം എന്‍റെ ആരാധനാ പാത്രമായ ഓണ്‍ലൈന്‍ എഴുത്തുകാരനും സഹൃദയനുമായ ശ്രീ. സുധാകരന്‍ വടക്കാഞ്ചേരിയെ കാണാമെന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു… സ്റ്റാച്യൂ ജംക്ഷനില്‍ ഇന്ത്യന്‍ കോഫീ ഹൌസില്‍ ഞങ്ങള്‍ സംസാരിച്ചിരിക്കവേ അതാ വരുന്നു SMS – “മഹിയേട്ടാ എവിടെയാ???”
“ഞാന്‍ സുധേട്ടന്‍റെ കൂടെ  സ്റ്റാച്യൂവില്‍ ഉണ്ട് – എന്താ ?”
“ഒന്നുമില്ല- വെറുതെ ചോദിച്ചതാ…”
ഹോ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല – അല്ലെങ്കിലും രാവിലെ ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ നാളെ അഡ്മിറ്റ്‌ ആയാല്‍ മതിയെന്ന്… ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും സംസാരത്തില്‍ മുഴുകി മണിക്കൂറുകള്‍ ഒഴുകിപ്പോയതറിഞ്ഞില്ല… സുധേട്ടനോട് വിട പറഞ്ഞു കാറില്‍ കയറുമ്പോള്‍ മറ്റൊരു മെസ്സേജ് “വേഗം വാ, പെയിന്‍ ഉണ്ട്…”
“ദാ എത്തി… ” എന്നു റിപ്ലെ ചെയ്ത് ആക്സിലേറ്ററില്‍ കാലമര്‍ത്തി… എവിടെ എത്താന്‍ ? വീതികുറഞ്ഞ ഊട് വഴികളും വൈകുന്നേരത്തെ ട്രാഫിക്‌ ബ്ലോക്കും… ശരിക്കും പെട്ടു എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ മതി…
ബേക്കറി ജംക്ഷന്‍ കഴിഞ്ഞ് മുന്നോട്ട് കടന്നപ്പോള്‍ അടുത്ത മെസ്സേജ് – “ഞങ്ങള്‍ ചേട്ടന്‍റെ (അളിയന്‍) കാറില്‍ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോകുന്നു – നേരെ അങ്ങോട്ട്‌ വന്നാല്‍ മതി…”
ഞാന്‍ മൊബൈലെടുത്ത് വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചു- പ്രിയതമയുടെ അമ്മാവന്‍ ഫോണെടുത്തു- “അവര് പുറപ്പെട്ടു – നീ ഇങ്ങോട്ടു വരണ്ടാ, നേരേ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് വിട്ടോ…”

*****

ഹോസ്പിറ്റലില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ഭാര്യയെ ലേബര്‍ റൂമിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു. ഒന്നും സംസാരിക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല… നിമിഷങ്ങള്‍ വിനാഴികകള്‍ ആയും വിനാഴികകള്‍ നാഴികകള്‍ ആയും വളര്‍ന്നു… ഇടക്ക് പുറത്തു വന്ന ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞു – “നല്ല പെയിന്‍ ഉണ്ട് – പേടിക്കാന്‍ ഒന്നുമില്ല…”
kunjoosഅവസാനം ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ എന്‍റെ മകള്‍ വന്നു – ഭൂമിയില്‍ ഒരു അച്ഛന്‍ കൂടി ജനിച്ചു… അമ്മയും.

വെളുത്ത കോട്ടന്‍ തുണിയില്‍ തലയും ശരീരവും കാലുകളും പൊതിഞ്ഞ്, ചുരുട്ടിയ കൈപ്പത്തികള്‍ രണ്ടും തലയോട് ചേര്‍ത്ത് കണ്ണുകള്‍ അടച്ചു കിടന്ന അവളെ എന്‍റെ ഭാര്യയുടെ അമ്മ ഏറ്റുവാങ്ങി… അല്പം കഴിഞ്ഞ് അമ്മയില്‍ നിന്നു ഞാനും…

ആ നിമിഷം – ഈ ജന്മത്തില്‍ ഇതുവരെ അനുഭവിക്കാത്ത പൂര്‍ണത ഞാന്‍ അനുഭവിച്ചു… കണ്ണുനീര്‍ കാഴ്ചയെ മറച്ചു… ചെറിയ കുറുനിരകള്‍ നിരയായി അതിരിട്ട കുഞ്ഞുനെറ്റിയില്‍ ആദ്യമായി ഞാന്‍ ചുംബിച്ചു – മനസ്സ് നിറഞ്ഞ് നിറഞ്ഞ് ഒന്നു വിതുമ്പിപ്പോയി…
ചുവന്നു തുടുത്ത ചെറിയ കവിളുകളില്‍ ചുംബിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു-

“മകളേ ഈ നിമിഷം എനിക്ക് തന്നതോടെ  ഞാന്‍ നിന്നോട് കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു – ഞാന്‍ നിനക്ക് നല്‍കുന്ന ഒന്നും ഇതിനു പകരമാവില്ല… ഈ വികാരം നീ അറിയുന്നത് നീ നിന്‍റെ കുഞ്ഞിന്‍റെ മുഖം ആദ്യമായി കാണുമ്പോള്‍ ആവും…”

പണ്ട് അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ എനിക്ക് മനസിലായിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു…

Advertisements